Cavalieri Roof Garden

Το ξενοδοχείο Cavalieri στεγάζεται σε ένα κτίριο του 17ου αιώνα στην κορυφή της πλατείας Σπιανάδα της Κέρκυρας. Στον 6ο όροφο του ξενοδοχείου βρίσκεται το Cavalieri Roof Garden το οποίο βρίσκεται στα καλύτερα roof gardens του κόσμου και συγκεκριμένα στην 13η θέση. Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει το συγκεκριμένο μέρος να ξεχωρίζει;

Καταρχάς είναι η θέση του. Δεδομένου πως το ίδιο το κτίριο είναι χτισμένο σε ύψωμα, το roof garden είναι τόσο ψηλά που δίνει την δυνατότητα στον επισκέπτη να δει όλη την παλιά πόλη της Κέρκυρας, τα περισσότερα αξιοθέατα της και το μάτι μπορεί να φτάσει να ξεχωρίσει τα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας.

Έπειτα είναι το μενού του. 'Ο,τι και να φάει κανείς είναι συγκλονιστικό (προτείνω φιλέτο) και οι μερίδες είναι γενναίες. Σε περίπτωση που κάποιος δεν θέλει να φάει, μπορεί να πιει το ποτό του ή να φάει ένα γλυκό (το σουφλέ σοκολάτας ακόμη το γεύομαι). Εννοείται πως ο κατάλογος έχει πιάτα για όλα τα γούστα, και για χορτοφάγους. Κανείς δεν φεύγει παραπονεμένος! Και αν δεν θέλει να κάτσει σε ένα από τα τραπέζια με τα αστραφτερά λευκά τραπεζομάντηλα, μπορεί να καθήσει στο μπαρ, γιατί έχει και από αυτό.

Τέλος, αλλά το πιο σημαντικό, είναι η εξυπηρέτηση. Τα παιδιά που δουλεύουν στο Roof Garden είναι απίθανα. Ξέρουν την δουλειά τους και ξέρουν πώς να φέρθουν στον πελάτη, να τον σεβαστούν. Αγαπάνε και οι ίδιοι αυτό τον χώρο και το δείχνουν με την συμπεριφορά τους.

Ναι, οι τιμές δεν είναι χασαποταβέρνας, αλλά σίγουρα δεν είναι απαγορευτικές. Το να περάσεις μια βραδιά στο Cavalieri Roof Garden είναι μια εμπειρία που οφείλεις να χαρίσεις κάποια στιγμή στον εαυτό σου. Ωραίο φαγητό, ωραίο περιβάλλον και όλη η Κέρκυρα μπροστά στα μάτια σου! Αν ο δρόμος σας φέρει στο νησί, σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Πληροφορίες

http://www.cavalieri-hotel-corfu-town.com/roof-top-bar-and-restaurant

https://www.facebook.com/Cavalieri-Roof-Garden-847167402021165/?fref=ts

 

Voisin, cash και ντούκου

Το να επισκεφθείς μία φορά ένα καζίνο αποτελεί εμπειρία άνευ προηγουμένου. Ειδικά αν πας για πλάκα και για να "δεις πώς είναι" και όχι για να προσπαθήσεις να ξεχρεώσεις τα ωφελούμενα μιας ζωής. Παρακάτω θα αναφερθώ στο καζίνο του Λουτρακίου μιας και από όσα έχω επισκεφθεί στην χώρα μας, είναι αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο.

Φτάνοντας στο καζίνο αντικρίζεις μία εικόνα παράταιρη με την υπόλοιπη περιοχή: φώτα, φυτά σε σχηματισμούς, ατελείωτο πάρκινγκ και κατασκευές από γυαλί. Αν το κοιτάξεις από το απέναντι πεζοδρόμιο θυμίζει λίγο σκηνή από Las Vegas. Λίγο πριν μπω και βλέποντας στα αριστερά μου ένα κτίριο με θόλο, έμαθα πως το καζίνο του Λουτρακίου λέγεται "Ναός" γιατί από αυτό το κτίριο ήταν η κύρια είσοδος (η οποία τώρα είναι κλειστή, το κτίριο, όμως, στέκει αγέρωχο). Δίπλα ακριβώς από το καζίνο είναι και το ξενοδοχείο, οπότε υπήρχε αρκετή κυκλοφορία κόσμου. Λίγο πριν την είσοδο παρατήρησα δύο πούλμαν ζωγραφισμένα με το λογότυπο "Casino Loutraki" κι ενώ αρχικά νόμισα πως ήταν διαφήμιση επί πληρωμή, αργότερα πληροφορήθηκα πως αυτά τα 2 λεωφορεία κάνουν δρομολόγια από Αθήνα και Πειραιά για το καζίνο ανά μία ώρα και φέρνουν κόσμο για να παίξει!!

Μπαίνοντας στον προθάλαμο και αφού περάσεις από τις καμάρες ασφαλείας (με ευγενέστατους security ομολογώ), πηγαίνεις στον γκισέ για να βγάλεις εισιτήριο. Κοστίζει 6€ και με αυτό το κουπονάκι που σου δίνουν έχεις δωρεάν ένα ποτό. Παλιότερα έμαθα πως με το εισιτήριο είχες απεριόριστα ποτά. Τώρα απεριόριστα είναι τα αναψυκτικά. Αν είσαι ήδη μέλος επιδεικνύεις την κάρτα σου, ειδάλλως κάνεις εγγραφή και σου εκδίδουν αυτομάτως κάρτα η οποία έχει το ονοματεπώνυμο σου και τον κωδικό μέλους. Μοιάζει λίγο με τηλεκάρτα με πορτοκαλί χρώμα. Στον γκισέ που πληρώνεις το εισιτήριο σου δίνουν κι άλλα κουπονάκια και ανάλογα με το πόσα χρόνια είσαι μέλος παίρνεις κι αντίστοιχο αριθμό κουπονιών. Π.χ. ένας που είναι μέλος πάνω από 10 χρόνια, παίρνει περισσότερα κουπόνια (γύρω στα 15 αν μέτρησα καλά) από τον νεοεγγραφέντα που παίρνει ένα για κάθε διαγωνισμό. Τα κουπόνια αυτά χρησιμοποιούνται σε κληρώσεις που γίνονται ανά μία ώρα στο καζίνο, αλλά και σε άλλες εβδομαδιαίες, τις οποίες θα εξηγήσω αργότερα. 

Αφού τελειώσει το τελετουργικό εγγραφής-επίδειξης κάρτας, μπαίνεις στο κυρίως καζίνο. Ένας τεράστιος χώρος (μα τεράστιος!) και εκατοντάδες κόσμου να περιφέρονται στα τραπέζια ή να τζογάρουν. Το πάτωμα είναι στρωμένο παντού με μοκέτα, η θερμοκρασία σταθερή στους 25 βαθμούς Κελσίου (σε κάθε αίθουσα υπάρχει φωτεινή ένδειξη που δείχνει την θερμοκρασία του χώρου) και οι υπάλληλοι του καζίνο με την χαρακτηριστική στολή τους-που μου θύμισε λιβρέα-να περιφέρονται στον χώρο εξυπηρετώντας τους πελάτες, με θυμωμένη όψη θα έλεγα. Στην πρώτη αίθουσα υπάρχουν 12 τραπέζια (αν δεν κάνω λάθος) για black jack, πόκερ και ρουλέτα με minimum ποντάρισμα από 2,5€ μέχρι 10€. Υπάρχουν επίσης οι ηλεκτρονικές ρουλέτες και άπειρα μηχανήματα κουλοχέρη. Στο πίσω μέρος είναι και το μπαρ όπου μπροστά στον πάγκο υπάρχει κανάτα με κρύο νερό και καθαρά γυάλινα ποτήρια. Πηγαίνοντας προς την επόμενη αίθουσα υπάρχει στα δεξιά μία εσωτερική βεράντα στην οποία είναι τοποθετημένοι γύρω στους 20 υπολογιστές με κουλοχέρη. Ξέχασα να πω πως υπάρχουν παντού πινακίδες "Απαγορεύεται το κάπνισμα" το οποίο τηρείται όπως σε όλη την Ελλάδα. Σε κάθε θέση, είτε τραπεζιού, είτε κουλοχέρη υπάρχει ατομικό τασάκι και θέση για το ποτό σου, ενώ κάποια από τα τραπέζια χωρίζονται σε καπνιζόντων και μη καπνιζόντων. Ανάμεσα στην πρώτη και την δεύτερη αίθουσα βρίσκεται το ταμείο με ουρά μερικών μέτρων από αυτούς που θέλουν να γεμίσουν τις κάρτες τους για να παίξουν σε κάποιο κουλοχέρη. Πλέον οι κουλοχέρηδες δεν είναι σαν τους παλιούς που παίζαμε παιδάκια και ρίχναμε νόμισμα, αλλά βάζεις την κάρτα στην οποία από το ταμείο σου έχουν περάσει το ποσό που θες να παίξεις. Ακριβώς απέναντι από το ταμείο λειτουργεί και εστιατόριο με πραγματικά πολύ καλό μπουφέ.

Μπαίνοντας στην κεντρική αίθουσα νιώθεις να είσαι στην Ομόνοια. Πέρα από το ότι είναι χαοτική ως χώρος, έχει και τον περισσότερο κόσμο. Εδώ, πέρα από τα τραπέζια και τους κουλοχέρηδες είναι και ο τροχός. Εδώ, λοιπόν, μπαίνουν τα κουπόνια που δόθηκαν στον γκισέ. Ρίχνεις τα κουπόνια σε μια γυάλα και κάθε μία ώρα στο ακριβώς αυτής κληρώνεται ένα όνομα. Αυτός που θα ακούσει το όνομά του θα πρέπει να εμφανιστεί στον τροχό μέσα σε 2' ειδάλλως κληρώνεται άλλο όνομα. Άπαξ και εμφανιστεί, γυρίζει τον τροχό και κερδίζει το ποσό που θα δείξει η βελόνα. Η συγκεκριμένη αίθουσα είναι και η πρώτη του "Ναού". Υπάρχει και εδώ ανταλλακτήριο πόντων με λιγότερη ουρά, ταμεία, όπως επίσης κατάστημα γνωστής τράπεζας που φυσικά λειτουργεί όλο το 24ωρο.

Στην άκρη της αίθουσας αυτής υπάρχει σκάλα κυλιόμενη προς τις 2 κατευθύνσεις αλλά και μία απλή. Βλέποντας πως οδηγεί προς το υπόγειο, η πρώτη σκέψη είναι πως έχει κάτι "πονηρό" κάτω. Καμία σχέση. Έχει τα τραπέζια με τα μικρά πονταρίσματα του 1€, κουλοχέρηδες που ξεκινούν από 0,25€ και τραπέζια καθήμενων για το αμερικάνικο πόκερ ή αλλιώς το Texas Hold'em (τα υπόλοιπα τραπέζια πόκερ επάνω έχουν σκαμπό, εδώ είναι σαν τραπεζαρίας σπιτιού).  

Κάπως έτσι είναι η διάταξη του καζίνο. Όλη αυτή η περιγραφή έγινε για να καταλήξω στο ενδιαφέρον της βραδιάς: μόλις κινηθείς σε ένα καζίνο για λίγη ώρα, νιώθεις πως είσαι σε ένα μεγάλο χώρο με ναρκομανείς και αλκοολικούς που γυρεύουν απελπισμένα την δόση τους. Οι άνθρωποι δεν είναι καλά! Τριγυρίζουν από τραπέζι σε τραπέζι και ποντάρουν σε όλα από πολλά λεφτά. Έχουν μαζί τους γούρια. Έχουν τις προκαταλήψεις τους. Έχουν τον καημό τους. Περιουσίες ολόκληρες χάνονται στο καζίνο. Σπίτια, αυτοκίνητα, εξοχικά κ.ο.κ. Κι όλοι έχουν την αγωνία στο πρόσωπό τους. Αμφιβάλλω αν το ευχαριστιούνται. Η μεγάλη παγίδα; πιστεύουν όλοι ότι θα ρεφάρουν. Ένας ανάπηρος παππούλης είχε αποκοιμηθεί στο αναπηρικό καροτσάκι του με το κεφάλι γερμένο πάνω στο τραπέζι της ρουλέτας ενόσω οι φιλιππινέζες συνοδοί του έπαιρναν από την τσέπη του λεφτά για να παίξουν. Σε ένα τέταρτο της ώρας πρέπει να μέτρησα 600€ να έχουν πέσει στο τραπέζι.

Φυσικά το καζίνο έχει χάσει την αίγλη του παρελθόντος. Η ενδυμασία περιορίζεται στο casual έως το λετσέ. Φαντάζομαι ότι από τότε που άρχισαν να τους παίρνουν τα σώβρακα, άρχισαν να πηγαίνουν μόνο με σώβρακα. Να επισημάνω πως ο χώρος παρακολουθείται ανά εκατοστό και φυσικά απαγορεύονται οι φωτογραφίες. 

Το μόνο σίγουρο είναι πως στο καζίνο ξέρουν να σου τα παίρνουν. Μα με τις προσφορές (ειδικά για τα νέα μέλη, ώστε να σε "αναγκάσουν" να ξαναπάς), μα με τα "δωράκια", μα με οιονδήποτε τρόπο, φροντίζουν να σε κρατήσουν τόσο ώστε να φύγεις ταπί, στην καλύτερη. Ο μόνος τρόπος για να το αποφύγεις αυτό είναι να πας με ένα συγκεκριμένο ποσό στο πορτοφόλι σου και να θεωρήσεις δεδομένο εκ των προτέρων ότι θα το χάσεις. Αν φύγεις από το καζίνο με το ίδιο ποσό που ξεκίνησες, consider yourself lucky. Αν δε έχεις κερδίσει και κάτι παραπάνω...μην γυρίσεις να πάρεις κι άλλα, θα χάσεις και αυτά.

Υ.Γ. Αν πάτε στο καζίνο και κάποιες λέξεις που θα ακούσετε, δεν τις ξέρετε, μην ανησυχήσετε. Αν τις μάθετε καλά, να ανησυχήσετε! 

Ποτέ ξανά αριστερά

Αποφάσισε, λοιπόν, ο ελληνικός λαός στις 25 Ιανουαρίου 2015 να δοκιμάσει την αριστερά στην κυβέρνηση. Όχι πως η χώρα ήταν σε κατάσταση για πειραματισμούς και σίγουρα δεν λες έναν λαό ευφυή που πίστεψε έναν 40αρη με εξαιρετική θητεία ως πρόεδρος 15μελούς να τους λέει πως θα σκίσει τα μνημόνια (βέβαια, ο ίδιος λαός πίστεψε τον Γιωργάκη και το "λεφτά υπάρχουν"...ίσως η απελπισία επηρεάζει το επίπεδο κρίσης ενός ανθρώπου...), αλλά τέλος πάντων αυτό αποφάσισε η πλειοψηφία, οπότε τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε τα έργα και τις ημέρες της νέας κυβέρνησης της αριστεράς με ολίγη βοήθεια από τα δεξιά, τους ΑΝΕΛ.

Κεντρικό σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν "Η ελπίδα έρχεται". Μέχρι σήμερα, 7 Σεπτεμβρίου 2015, έχει βρει κίνηση στις ιδεολογίες και δεν έχει έρθει. Στους επτά αυτούς μήνες διακυβέρνησης έχουμε ζήσει αρκετά πράγματα, άλλοτε ευτράπελα, άλλοτε σοβαρά, αλλά όλα τα παρακολουθούμε με αυτό το βλέμμα που συνδυάζει απορία, έκπληξη και δυσανασχέτηση, αυτό το "ε;". 

Δεδομένου ότι βρισκόμασταν σε περίοδο διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, ο πιο σημαντικός συνεργάτης του Τσίπρα ήταν ο Υπουργός Οικονομικών. Σ αυτή την θέση έβαλε τον Γιάνη (με ένα -ν-) Βαρουφάκη, τον οποίο προσωπικά είχα μάθει από τις αμέτρητες συνεντεύξεις του μέσω skype στα κανάλια. Συμβαδίζοντας με τους υπόλοιπους συντρόφους του, εμφανίστηκε στους Ευρωπαίους με το ύφος χαλαρουίτα, τσάμπα μαγκιά, χωρίς γραβάτα και έξω τα πουκάμισα. Μας αρέσει ή όχι, δεν δείχνεις πολύ σοβαρός με τέτοια εμφάνιση και δη στην πρώτη σου επαφή με αυτούς από τους οποίους ζητάς λεφτά. Πέρα από το γεγονός ότι χάθηκαν μήνες επειδή ο Γιάνης (με ένα -ν-) πίστευε ότι θα έκανε την Ευρώπη να χαζέψει με τις απόψεις του, συνειδητοποιήσαμε εκ των υστέρων πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να διαχειριστεί οικονομικά ούτε πάγκο στην λαϊκή και πως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η προσωπική του προβολή και η υστεροφημία του. Γιάνη (με ένα -ν-) δεν θα μας λείψεις.

Ένα ακόμη στέλεχος της αριστερής κυβέρνησης που απασχόλησε την χώρα άνευ λόγου ήταν η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ψηφίστηκε από την συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής και φρόντισε με την συμπεριφορά και το ύφος αφέντρας να σπάσει τα νεύρα σε βουλευτές και πολίτες. Έχοντας καταπιεί τον κανονισμό της Βουλής και λειτουργώντας ως νομικός και όχι ως πολιτικός, έβαζε μονίμως εμπόδια στο δικό της κόμμα και δεν παρέκκλινε ούτε υποδιαστολή από αυτά που η ίδια πίστευε πως έπρεπε να γίνουν. Έκανε το κανάλι της Βουλής τσιφλίκι της και ήταν συγκινητικό να την ακούς να μιλάει για διαπλοκή και διαφθορά. Κατάφερε μέσα σε λίγες εβδομάδες να γίνει το πιο αντιπαθητικό άτομο στην Ελλάδα. Αν μη τι άλλο το λες και προσωπική της επιτυχία. 

Δεν θα αναλωθώ σε άλλες ονομαστικές αναφορές, μιας και η γενική εικόνα της κυβέρνησης αυτής θυμίζει καφενείο (όχι επειδή ο Φλαμπουράρης πίνει φραπεδιά on air). Ακόμη κι αν υπήρξαν προσπάθειες για βελτίωση ορισμένων τομέων, χάθηκαν κάτω από την ανικανότητα και την ασχετοσύνη των πολλών. Τι βιώσαμε αυτούς τους 7 μήνες; μία χώρα σε στασιμότητα, συνεχιζόμενο λουκέτο επιχειρήσεων, κλείσιμο των τραπεζών και capital controls, αύξηση των κρουσμάτων κρίσεων πανικού, ένας ιδιωτικός τομέας να οδεύει προς εξαφάνιση, αυξανόμενη ανεργία, ύφεση, αβεβαιότητα, άχρηστο δημοψήφισμα (το οποίο κοστίζει για να πραγματοποιηθει) ΑΛΛΑ προσλάβαμε πίσω τις καθαρίστριες και ανοίξαμε την ΕΡΤ. Δηλαδή από τα 11.000.000 ανθρώπων είναι ευτυχισμένα τα 1500. Καλή αναλογία.

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε η συνέντευξη του Τσίπρα στην ΔΕΘ. Ξανά τα ίδια ψέμματα, ξανά τα ίδια τροπάρια, απαράλλαχτο ύφος μάγκα, ξανά οι ίδιες υποσχέσεις. Ο ελληνικός λαός εξαντλείται και δεν ανέχεται πολλά. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν πλέον ηγέτες στην Ελλάδα, καρπώνεται την απελπισία του λαού και δίνει φρούδες ελπίδες. Να ζήσουμε πάλι τα ίδια ρε Αλέξη; και χειρότερα; Ε όχι! Ποτέ ξανά αριστερά!

Keep the faith

Νομίζω πως όλοι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να πιστέψουν σε κάτι ανώτερο από τους ίδιους. Άλλοι το ονομάζουν Θεό, άλλοι Αλλάχ, άλλοι Βούδα, άλλοι το μπλε διαμάντι της θάλασσας, δεν έχει σημασία. Η πίστη είναι η κινητήριος δύναμη.

Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, οι μεγαλύτεροι πόλεμοι και -ενδεχομένως-οι πιο αιματηροί έχουν γίνει στο όνομα κάποιου Θεού. Πόλεμοι οι οποίοι συνεχίζονται ακόμη, κυρίως στην Ασία. Πάντα, όμως, με την δικαιολογία ότι πολεμάνε για τον θεό τους. Ποιος θεός είναι αυτός που προτρέπει τους πιστούς του να πολεμήσουν για τον ίδιο; νόμιζα πως η πίστη μας παρακινεί να κάνουμε άλλα πράγματα, "καλές πράξεις" όπως λέγαμε και στο σχολείο, όχι να σκοτώνουμε αλλήλους. Και τελικά πώς γεννήθηκε η πίστη σε κάποιο θεό; μήπως ήταν η ανάγκη για δημιουργία μιας οργανωμένης κοινωνίας με κανόνες; έγιναν όλα όσα περιγράφονται στις γραφές; και τελικά γιατί εξακολουθούμε να πιστεύουμε κάποιον που δεν βλέπουμε;

"Σε στιγμές αδυναμίας, ο θεός μου είναι εκεί", λένε. Άνθρωποι άρρωστοι οι οποίοι συνήλθαν με βοήθεια-όπως λένε- την πίστη τους, άνθρωποι που έχουν διηγηθεί ιστορίες επαφής τους με τον θεό. Τα φαντάστηκαν; λένε ψέματα; μπορεί. Αλλά μπορείς να είσαι σίγουρος; μπορείς να ξέρεις ότι όλα είναι στην φαντασία τους και τίποτα δεν συνέβη στ'αλήθεια; όχι δεν μπορείς φίλε αναγνώστη, γιατί δεν το έζησες εσύ. Και εδώ μία μικρή αναφορά στους φίλους άθεους: ποιος είσαι εσύ που θα κοροϊδέψεις την πίστη των άλλων; αν ο άλλος νιώθει καλά με το διαβάζει τις γραφές, να πιστεύει στις ιστορίες τους και να εκκλησιάζεται, ποιος είσαι εσύ που θα γυρίσεις να το γελοιοποιήσεις; επειδή έχεις αντίθετη άποψη; και; έχεις εκφράσει την γνώμη σου μία και δύο φορές. Το να το κάνεις σε καθημερινή βάση, ή όσο πιο συχνά σου εμφανίζεται η ευκαιρία, καταντάει κουραστικό και δείχνει εμπάθεια και έλλειψη αγωγής. Βρίσκεις γελοίο το όλο κομμάτι της θρησκείας, μεγειά σου και χαρά σου. Και αυτοί που πιστεύουν δεν τρελαίνονται με του φανφαρισμούς της Εκκλησίας. Αλλά μην το παιδεύεις άλλο, ασχολήσου με τίποτα σημαντικότερο. Είναι τόσο φανερό ότι γίνεται από αντίδραση που καταντάει προβλέψιμο και χάνει την όποια δυναμική του.

Εξάλλου η πίστη δεν είναι μόνο θέμα θρησκείας. Πίστη είναι να νιώθεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις από μόνος σου. Να πιστεύεις στον ίδιο σου τον εαυτό, να γεμίζεις με αυτοπεποίθηση. Αλλά υπάρχουν και εκείνες οι γαμημένες στιγμές που νιώθεις τόσο αδύναμος όσο ένας κόκκος σκόνης πάνω στον πάγκο. Ε εκείνες τις στιγμές θες αυτό το "κάτι", τον "κάποιον", αυτό που θα σε ανεβάσει λίγο για να συνεχίσεις.  Αν αυτό που σε βοηθάει είναι ο θεός σου, κράτα τον. Αν είναι ένας φίλος, μίλα του. Αν είναι ο σκύλος σου, χάιδεψέ τον. Σε ό,τι κι αν πιστεύεις κράτα το για εσένα. Είναι ο δικός σου θεός. Είναι αυτό που έχεις μέσα σου!

Θα κλείσω με μία προσωπική ιστορία. Όπως γίνεται στις περισσότερες ελληνικές οικογένειες, έτσι και στην δική μου μεγάλωσα με τις ιστορίες και τις παραδόσεις του χριστιανισμού. Μεγαλώνοντας μπήκα στην διαδικασία της αμφισβήτησης. "Υπάρχει θεός; και αν ναι, γιατί αφήνει τόση δυστυχία στον κόσμο;". Όταν είχα κάνει αυτή την ερώτηση σε ένα καθηγητή θρησκευτικών στο σχολείο, μου απάντησε πως "...μας δοκιμάζει για την Βασιλεία των Ουρανών". Το είχα βρει τόσο μεγάλη παπάτζα αυτό, που θύμωσα! Και πιο πολύ θύμωσα όταν αυτός ο θεός μου πήρε και τους δύο γονείς. Μου είπαν πως έγινε για να στηριχτώ στις δικές μου δυνάμεις και να προχωρήσω στην ζωή μου χωρίς να βασίζομαι στους ίδιους. Παιδιά, μην μου τα λέτε αυτά, θυμώνω περισσότερο! Έπρεπε να πεθάνει δύο ανθρώπους για να ξυπνήσω εγώ; έλα τώρα!

Παρ'όλ'αυτά εξακολουθώ να πιστεύω σε κάτι ανώτερο από εμένα. Δεν με ενδιαφέρει να το ονομάσω. Θεός, Χριστός, δεν έχει σημασία. Τα δε ήθη και έθιμα του Χριστιανισμού είναι παραδόσεις τις οποίες μ'αρέσει και ενίοτε απολαμβάνω να ακολουθώ. Αλλά πάντα θα υπάρχει μέσα μου η αμφισβήτηση και θα αναρωτιέμαι: "ποιος είναι ο ρόλος σου εσένα εκεί πάνω; και μιας και διδάσκεις ότι η σχέση με εσένα δεν είναι ανταποδοτική, γιατί πάντα παίρνεις κάτι προκειμένου να μας δώσεις κάτι πίσω;"

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης

Ονομάστηκε έτσι μετά την ομηρία τεσσάρων Σουηδών σε τράπεζα της Στοκχόλμης για έξι ημέρες, οι οποίοι, μετά την απελευθέρωση τους, έδειξαν ανεξήγητη συμπάθεια προς τους κακοποιούς. Στην ψυχολογία, αυτός ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει μία μακροχρόνια αιχμαλωσία όπου "ο αιχμάλωτος επιδιώκει να απομακρυνθεί συναισθηματικά από την κατάσταση με το να αρνείται ότι όντως αυτή συμβαίνει και έχει την εντύπωση πως όλα είναι ένα όνειρο".

Αν το φέρουμε στην καθημερινότητα, θα βρούμε πολλές περιπτώσεις στις οποίες είμαστε όμηροι, αλλά το αρνούμαστε και έχουμε αρχίσει να νιώθουμε συμπάθεια προς αυτό που μας αιχμαλωτίζει. Για παράδειγμα, στον τομέα της εργασίας. Μπορεί να είμαστε σε μία δουλειά, η οποία δεν μας ικανοποιεί, είτε γιατί δεν έχει ενδιαφέρον ως δουλειά, είτε γιατί δεν πληρωνόμαστε, είτε γιατί δεν έχει προοπτικές ανέλιξης, είτε γιατί το εργασιακό περιβάλλον δεν είναι ελκυστικό, παρ'ολ'αυτά μένουμε γιατί έχουμε αρχίσει να νιώθουμε συμπάθεια προς τους προϊσταμένους, πιστεύουμε τις όποιες δικαιολογίες τους, σχεδόν μπαίνουμε στην θέση τους και τους δικαιολογούμε.

Ένα ακόμη παράδειγμα είναι στις φιλικές-κοινωνικές σχέσεις. Πόσες φορές έχουμε παραμείνει σε μία παρέα ανθρώπων η οποία δεν μας προσφέρει τίποτα, πέρα από την διαπίστωση ότι μας χρειάζονται, μας έχουν ανάγκη, ότι φτιάχνουμε το κλίμα, και εμείς γινόμαστε αιχμάλωτοι μιας κακής διάθεσης που περνάει επάνω μας; αλλά δεν φεύγουμε γιατί το να νιώθεις κάπου χρήσιμος σε ανεβάζει, αλλά σε βάθος χρόνου αυτή η κατάσταση σε καταστρέφει. Όχι το να νιώθεις απαραίτητος, αλλά το να εισπράττεις όλη την αρνητική διάθεση των υπολοίπων και να την κάνεις κτήμα σου.

Τελευταίο παράδειγμα, από το οποίο εμπνεύστηκα την παρούσα δημοσίευση, είναι στις ερωτικές σχέσεις. Μένουμε μαζί με κάποιον/α είτε από συνήθεια, είτε από ανασφάλεια, είτε...είτε...ενώ κατά βάθος ξέρουμε πως δεν περνάμε καλά. Γινόμαστε ολοένα και πιο ολιγαρκείς και "βολευόμαστε". Και αυτό είναι αιχμαλωσία. Και δεν βρίσκουμε την δύναμη να φύγουμε, να τα παρατήσουμε όλα πίσω και να ξεκινήσουμε από την αρχή, γιατί μετά από καιρό νομίζουμε πως "έτσι πρέπει να είναι". Ζητιανεύουμε αγάπη, ενδιαφέρον, κατανόηση, επικοινωνία -πόσο θλιβερό- και παίρνουμε παγιωμένες καταστάσεις που δεν αλλάζουν, αν δεν τις αλλάξουμε εμείς.

Τελικά, πόσοι από εμάς πάσχουμε από το σύνδρομο της Στοκχόλμης;

Λίγες σκέψεις για τις "50 αποχρώσεις του γκρι" (ή αλλιώς, κορίτσια συνέλθετε)

Πριν από δύο χρόνια αγόρασα το βιβλίο "50 αποχρώσεις του Γκρι" και είναι τα 16€ που έχω κλάψει περισσότερο στην ζωή μου. Ενδεικτικό του πόσο μου άρεσε είναι το γεγονός ότι το χάρισα, ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση θα κοσμούσε την βιβλιοθήκη μου (τα βιβλία μου είναι η περιουσία μου). Εννοείται πως δεν αγόρασα τα άλλα δύο, μου τα περιέγραψαν και μου ήταν αρκετό.

Κρίνοντας από το α' μέρος, λοιπόν, διάβασα ένα κακογραμμένο βιβλίο μιας ανοργασμικής γυναίκας, με πολλά επιφωνήματα και λίγη έως μηδαμινή ουσία (πόσο πρέπει να ταλαιπωρήθηκε ο μεταφραστής...πόσο!). Φυσικά το βιβλίο είναι fiction, αυτά δεν γίνονται στην πραγματική ζωή κορίτσια, μην μπερδεύεστε. Δηλαδή, η "δεν βλέπομαι" παρθένα γνωρίζει τυχαία του σούπερ-wow-ζάπλουτο-γκόμενο ο οποίος-ω!-παθιάζεται με την παρθένα και θέλει να την μυήσει στα μυστικά του σεξ. Η απεριποίητη παρθένα κολακεύεται (λογικό) και δέχεται να της κάνει ό,τι θέλει. Σαδο-μαζο, κρεμάσματα, blindfolding, κεριά, πόνο κ.λ.π. Γιατί όλες οι γυναίκες έτσι ανακαλύψαμε το σώμα μας την πρώτη φορά: με έναν περπατημένο σαδιστή. Επίσης, αυτός ο κούκλος κ. Γκρέϊ, της παίρνει για δώρα κινητά, αυτοκίνητα, tablet, όλα στο budget του (εγώ θυμάμαι το δώρο που μου έκανε ο πρώτος μου ήταν μία μπλούζα από το καλάθι και δεν μου έκανε κιόλας). Αλλά είπαμε, fiction. Το όνειρο της ξεσκισμένης-πλέον-παρθένας μαθαίνω πως συνεχίζεται και στα επόμενα δύο βιβλία και-δεν θα το πιστέψετε-παντρεύονται και κάνουν και παιδί! Holy shit! Πόσο τυχερή! Πάντως, αν η "συγγραφέας" είχε χιούμορ θα το συνέχιζε και σε τέταρτο βιβλίο, όπου η κεντρική ηρωίδα θα παράταγε το τρελό γκομενάκι με την δικαιολογία "θέλω να αποκτήσω κι άλλες εμπειρίες". Όλα εγώ...

Αυτό το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας έγινε ταινία και θα βγει στις αίθουσες του Αγίου Βαλεντίνου, όπως επιτάσσει το σωστό marketing. Στην ταινία, βέβαια, δε πρωταγωνιστεί μία μέτρια κοπελίτσα όπως περιγράφεται στο βιβλίο, αλλά μία μουνάρα. Αλλά εντάξει, ταινία είναι, ακόμη πιο fiction. Και ακούω γυναίκες γύρω μου που έχουν λυσσάξει να πάνε να δουν την ταινία! Γιατί έχουν, λέει, διαβάσει και τα τρία βιβλία (!!) και θέλουν να δουν όλα αυτά που περιγράφονται γιατί θα είναι τσόντα!

Κορίτσια, κορίτσια, κορίτσια, σας παρακαλώ δώστε βάση λίγο. Σε ό,τι αφορά το σεξ, το βιβλίο δεν περιγράφει κάτι που δεν γίνεται στην πραγματική ζωή. Αν κάτι από όοοοολα αυτά που διαβάσατε το θέλετε, να το ζητήσετε! Δεν νομίζω να υπάρχει άντρας που να σας πει "όχι ρε μωρό, τρελή είσαι που θα κάνουμε τέτοια πράγματα;" (άντρες, επιβεβαιώστε με, σας παρακαλώ!). Τώρα, αν πιστεύετε πως με την ταινία, θα σας φύγουν οι αναστολές, οκ, θεμιτό. Αλλά να ξέρετε, αν μπείτε στο παιχνίδι με τα σαδο-μαζό δεν σημαίνει ότι θα σας παντρευτεί μετά, εντάξει;

Και αν θέλετε να δείτε τσόντα με σενάριο, βάλτε στο dvd τον "Εραστή της Λαίδης Τσάτερλι". Classic. 

Ζήσε την στιγμή

Μίρλα, γκρίνια, μανούρα με το παραμικρό. Μίζεροι άνθρωποι που λόγω οικονομικής κρίσης απέγιναν χειρότεροι. Και όσοι δεν ήταν ποτέ, κατήντησαν και αυτοί. Γιατί περί κατάντιας πρόκειται. Όλα μας φταίνε, όλα δείχνουν μαύρα, όλα και όλοι μας ενοχλούν.

Περπατάω στο δρόμο και βλέπω ανθρώπους σκυφτούς, μελαγχολικούς, με φάτσες στραβωμένες, λυπημένες, σε διαρκή ένταση και έτοιμοι για καυγά. Κανένα χαμόγελο, πουθενά φως στις ψυχές. Τα σπίτια έχουν γίνει φυλακές και υπάρχει διάχυτη η τάση φυγής. Από πού; από την ζωή που οι ίδιοι έφτιαξαν και πορεύονται σύμφωνα με τις επιλογές τους.

Και θέλω να γυρίσω και να τους σκουντήξω με δύναμη και να του πω "ξυπνήστε και ζήστε". Δύσκολο, ε; 

Ζωή είναι οι μικρές στιγμές που βιώνουμε. Και αυτό τώρα που έγραψα έγινε σε μία στιγμή η οποία πάει, χάθηκε. Και όταν το ξαναδιαβάσω θα έχει περάσει πάλι άλλη μία στιγμή. Μπορεί κάποιος που θα διαβάσει αυτό το κείμενο να θεωρήσει πως οι αισιόδοξοι ψάχνουν να βρουν φρούδες ευκαιρίες για να χαμογελάσουν. Είναι, όμως, έτσι;

Κατ' εμέ, όχι. Γιατί οι στιγμές που ζούμε δεν είναι πάντα ευχάριστες. Αλλά, όποιες κι αν είναι, τις ζούμε, γεμάτες, στο όλον τους, τις απορροφάμε και επιλέγουμε ποιες θα κρατήσουμε ως αναμνήσεις. 

Για εμένα στιγμές είναι: οι Κυριακές με τους φίλους μου στο σπίτι, τα πειράγματα μας, οι καζούρες μας, ο ήχος από τα γέλια τους. Ο σαββατιάτικος καφές με τον κολλητό μου. 

Το κούνημα της ουράς της Μπέλλας μου όταν με αντικρίζει, το κρύψιμο μέσα στο μπάνιο όταν φοβάται τα μπουμπουνητά, η χαρά της όταν της λέω να βγούμε βόλτα, τα σαλάκια της που τρέχουν όταν είναι κοντά σε φαγητό. 

Η πρώτη φορά που μου μίλησε, το χαμόγελο των ματιών του, η φωνή του, ο ήχος του τηλεφώνου όταν με καλεί, το καρδιοχτύπι όταν είναι να τον συναντήσω, η μελαγχολία όταν τον αποχωρίζομαι...

Η είδηση μιας αρρώστιας αγαπημένου προσώπου μου, ο θάνατος των γονιών μου, η μέρα που πέρασε και δεν είχα φαγητό σπίτι, το διαγώνισμα των Μαθηματικών στην α'γυμνασίου που είχα γράψει 5/20 (!), το μεσημέρι εκείνο που γλίστρησα με το αμάξι και τράκαρα στο πεζοδρόμιο.

Τόσες μα τόσες στιγμές έχω να θυμάμαι! Τις καλές εννοείται πως θέλω να τις ξαναζήσω. Από τις κακές θα κρατήσω αυτά που με δίδαξαν, αυτά που μου έδωσαν, κυρίως την διαπίστωση πως τίποτα δεν διαρκεί για πάντα και πως η υπέρ-ανάλυση γεγονότων και καταστάσεων δεν βγάζει πουθενά. Σταματήστε, λοιπόν, να σκέφτεστε πολύ και ζήστε περισσότερο. Ζήστε τις στιγμές που σας χαρίζονται καθημερινά.

Burn! Burn! Burn!

Ο θάνατος τρομάζει. Μιλάω για αυτούς που μένουν πίσω. Ο πόνος της απώλειας είναι βαρύς. Πολλώ δε μάλλον όταν ο άνθρωπος που έχει φύγει, υπέφερε. Λένε πάντα "ξεκουράστηκε", αλλά αυτός που ζει ακόμη δεν ξεκουράζεται. Σίγουρα όχι για τα επόμενα τρία χρόνια. 

Δεν φτάνει που πεθαίνει ο άνθρωπός σου, δεν φτάνει που τον βλέπεις παγωμένο και ακίνητο να μπαίνει μέσα σε ένα ξύλινο κουτί, να θάβεται με χώμα και να πλακώνεται από μάρμαρα, θα πρέπει να περιμένεις να περάσουν τρία χρόνια για να τον βγάλεις από εκεί. 

Έχω παρευρεθεί σε δύο εκταφές, στου μπαμπά μου και στη θείας μου. Καταρχάς, είναι υποχρεωμένο τουλάχιστον ένα μέλος της οικογενείας να είναι παρών στην διαδικασία, θέλει δε θέλει. Κατανοητό. Στην εκταφή του πατερούλη μου θυμάμαι ότι καθόμουν λίγο πιο μακριά από τον τάφο του, γιατί φοβόμουν για το τι θα αντικρίσω. Ο αδερφός μου καθόταν ακριβώς πάνω από το τάφο και θαύμαζα το κουράγιο του. Τελικά η πολύωρη διαδικασία (ναι, κρατάει ώρα αυτή η δυστυχία) έλαβε τέλος και ευτυχώς το σώμα του μπαμπά είχε λιώσει. Και λέω ευτυχώς, γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν βγάζουν κόκαλα από τον τάφο. Απλά σου λένε "δεν έχει λιώσει" και το σώμα θάβεται σε άλλο σημείο και φτου και από την αρχή. Σε αυτό το σημείο να τονίσω πως αυτά που λένε περί κατανάλωσης φαρμάκων και δυσκολίας στο λιώσιμο του νεκρού δεν ισχύουν απαραίτητα. Ο μπαμπάς μου είχε καταπιεί 3 φαρμακοβιομηχανίες και μια χαρά κόκαλα έβγαλαν. Τέλος παρέμβασης. Τελικά τα οστά του μπαμπά μπήκαν σε ένα κασελάκι, ήρθε ένας παπάς, κάτι διάβασε από πάνω τους, εγώ θαύμαζα την άψογη οδοντοστοιχία του μπαμπά που είχε παραμείνει αναλλοίωτη και προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω ότι αυτό που βλέπω κάποτε ήταν ο πρώτος μου έρωτας.

Στην εκταφή της θείας μου ήμουν μόνη μου. Παρέα με ένα καφέ και αρκετή νευρικότητα. Χειμώνας με ένα ελαφρύ χιόνι να πέφτει πάνω από το νεκροταφείο. Εκεί δίπλα στον τάφο έβλεπα τους εργάτες (δουλειά και αυτή...) να τραγουδάνε Καζαντζίδη (αμέ, είχαμε και μουσική υπόκρουση) να παίρνουν τις βαριοπούλες και να σπάνε τα μάρμαρα, να παίρνουν τις τσάπες και να βγάζουν χώμα και ξάφνου ο ένας εργάτης τραβάει από τα μαλλιά το κεφάλι και το ακουμπάει στο διπλανό τάφο. Κατανοώ πως οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να είναι λίγο κυνικοί, αδιάφοροι, ψυχροί, δεν είναι και ευχάριστη δουλειά να ξεθάβεις κάθε μέρα σώματα, αλλά ρε φίλε, το κεφάλι της θείας μου είναι, μην το ακουμπάς στον τάφο λες και είναι πορτατίφ! Τέλος πάντων, η διαδικασία συνεχίστηκε, πετούσαν τα κόκαλα σε ένα σημείο που είχαν απλώσει ένα σεντόνι, σε άλλο σημείο τα σκουπίδια που έβρισκαν μέσα στην τρύπα και σε κάποια φάση μου λένε "δεν έχει λιώσει". Κάτσε ρε παιδιά, τι βγάζουμε τόση ώρα; άλλον; Τελικά, ο προϊστάμενος της όλης διαδικασίας (ναι, υπήρχε και τέτοιος), ο οποίος όλη την ώρα δεν κούνησε το δαχτυλάκι του, παρά έδινε εντολές στους άλλους δύο, απεφάνθη πως έχει λιώσει (τι σκατά;) και πως θα πάνε τα οστά στο χωνευτήριο. Λέξη και αυτή...αχώνευτη. Με ρώτησαν αν θέλω να τους συνοδεύσω για να δω ότι, όντως, τα βάζουν εκεί, τους είπα ότι τους εμπιστεύομαι, υπέγραψα την χαρτούρα και έφυγα τρέχοντας. 

Σε δύο μήνες θα πρέπει να είμαι παρούσα στην εκταφή της μαμάς μου. Εδώ και τρία χρόνια δεν πατάω στο νεκροταφείο γιατί δεν θέλω να βλέπω έναν ψυχρό χώρο (δεν βοηθάνε τα κυπαρίσσια)  και να σκέφτομαι πως εκεί μέσα είναι η βασίλισσα μου. Μπορεί να λένε πως η ψυχή έχει πάει αλλού, αλλά το σώμα είναι ακόμη εκεί, να θυμίζει πως ο άνθρωπός σου δεν έχει φύγει ακόμη. Γιατί θα πρέπει ο οιοσδήποτε να το περνάει αυτό; Να περιμένει τρία χρόνια για να δεχτεί πως κανείς δεν θα γυρίσει πίσω, έφυγε για πάντα;

Καύση. Φεύγει η ψυχή, να φύγει και το σώμα. Τι νόημα έχει η ταφή του; Εγώ έξοδα και πόνο βλέπω. Και την βάναυση διαδικασία της εκταφής που σε υποχρεώνει να τα ζεις όλα από την αρχή. Καύση παιδιά, καύση.

Φλεγμονή στον εγκέφαλο

Έχει ειπωθεί πολλάκις, νομίζω το έχω αναφέρει κι εγώ στο παρελθόν, πως η παρούσα κρίση δεν είναι οικονομική, αλλά είναι κρίση ηθών και αξιών. Ένας σταρχιδισμός, ένας ωχαδερφισμός, μία γενικότερη αδιαφορία που κάνει τις εξαιρέσεις να γίνονται είδηση!

Άκουσα τελευταία την φράση "δεν έχω χρόνο να φροντίσω τους κώλους άλλων, έχω να σκεφτώ τον δικό μου" και ευτυχώς μου έκανε έκπληξη. Και λέω ευτυχώς για να μην νιώθω ότι έχω πέσει κι εγώ σε αυτή τη λούμπα των καιρών. Δεν είναι υποχρεωμένος κάποιος να βοηθάει τον διπλανό του, αν και νόμιζα πως αυτό είναι στην φύση του ανθρώπου. Αλλά το να το ομολογεί τόσο απροκάλυπτα δημιουργεί μία φασαρία στα αυτιά.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα συνέβη τις προάλλες στην γειτονιά μου (στο Σόχο της Αθήνας, όπως την αποκαλώ): τράκαραν δύο αμάξια στην διασταύρωση. Δεν κουνήθηκε κανείς από τους παρευρισκόμενους γύρω από αυτή! Δεν έριξαν καν ένα βλέμμα προς την διασταύρωση, παρά συνέχισαν να παίζουν τάβλι. Όταν τους είπα "παιδιά, τράκαραν στην γωνία", η απάντηση που πήρα ήταν "ε και; πρώτη φορά είναι;". Δεν ήταν τόσο τα λεχθέντα που με ξένισαν, αλλά η αντίδραση, ή μάλλον η μη αντίδραση. Σκέφτηκα αμέσως πως αν κάποια στιγμή φωνάξω "βοήθεια" θα νομίσουν πως μιλάω στον τηλεφωνητή του ΙΚΑ και δεν θα ασχοληθεί κανείς μαζί μου.

Και αυτό ήταν ένα πολύ απλό παράδειγμα. Τόσα και τόσα συμβαίνουν καθημερινά και δη στις διαπροσωπικές σχέσεις. Αδιαφορία για τα θέλω, τα πιστεύω, τις ανάγκες των άλλων και μότο της ζωής "μακριά από τον κώλο μας και ας μπει όπου να'ναι". Απαθείς ακροατές για το φαίνεσθαι, σκέψεις "βρε τι έπαθε ο άνθρωπος, ευτυχώς δεν το έπαθα εγώ", ανάγκη για επιβίωση επί πτωμάτων (κυριολεκτικά σε πολλές περιπτώσεις) και η ευαισθησία να περιορίζεται σε φιλανθρωπίες και κοινές δράσεις με άγνωστο αποτέλεσμα. 

Και όλο αυτό αποδίδεται στην οικονομική κρίση; δεν νομίζω. Είναι φανερό πως αυτή κρίση έγινε δικαιολογία για να βγουν στην επιφάνεια καταπιεσμένα αισθήματα και ιδέες που δεν είχαν χώρο σε μία "τακτοποιημένη" χώρα. Οι βολεμένοι έχασαν τα κεκτημένα (τα ποια;), οι υπόλοιποι αγανάκτησαν δικαιολογημένα και υπάρχει και ένα μικρό ποσοστό που έμεινε ανεπηρέαστο και με το οποίο δεν θα ασχοληθώ στο παρόν. 

Και σε όλο αυτό το χάος οι περισσότεροι άνθρωποι πέφτουν ψυχολογικά και δεν βρίσκουν φως πουθενά. Κάτι λείπει, και δεν είναι τα χρήματα. Σε αυτό το σημείο θα δανειστώ μία σκέψη-φράση του Στέλιου Ράμφου ("Η λογική της παράνοιας") και θα πω πως από την Ελλάδα λείπει ένας πνευματικός ηγέτης. Αυτός που θα οδηγήσει την σκέψη στα σημαντικά της ζωής, θα δώσει όραμα και ελπίδα, όχι τάζοντας φοροελαφρύνσεις ή αύξηση μισθών και συντάξεων, αλλά προτρέποντας τους ανθρώπους να σκεφτούν και να νιώσουν. 

Ακούγεται ρομαντικό; χμ....

Woodcastle Memories

Λίγες μέρες πας διακοπές στο εξοχικό και αναπόφευκτα σκάνε από παντού οι αναμνήσεις...

Τότε που ήμασταν μικρά και κατεβαίναμε στην θάλασσα με τα playmobil και τις barbie και οι γονείς προσπαθούσαν να μας μαζέψουν από την θάλασσα για να ανέβουμε για φαγητό. Τα βράδια μαζευόμασταν στην γειτονιά και παίζαμε κρυφτό και κρυβόμασταν στα πιο απίθανα μέρη! Οι γονείς δεν ανησυχούσαν καθότι η γειτονιά δεν ήταν μεγάλη. Μία φωνή έβαζαν και εμφανιζόμασταν μπροστά τους. Αν δεν παίζαμε κρυφτό, μαζευόμασταν στα σκαλάκια ή στην παιδική χαρά και μιλούσαμε ή κάναμε φάρσες. Ξεφουσκώναμε ποδήλατα ή κόβαμε τα τριαντάφυλλα από τους κήπους.

Μεγαλώνοντας, ζηλεύαμε τα μεγαλύτερα αδέρφια μας που είχαν αρχίσει να βγαίνουν στην πόλη, αλλά παίζαμε μαζί τους ρακέτες και κρυφτό στην βάρκα για να μπαλατζάρουμε την ηλικιακή διαφορά. Και όλο προστίθεντο νέα παιδιά στην παρέα και μπαίνοντας στην εφηβεία ξεκίνησαν τα καρδιοχτύπια και οι αγνοί έρωτες, τα ξενύχτια στην παραλία με μουσική και κρυφές μπύρες.

Και μετά μεγαλώσαμε και εμείς και βγαίναμε στην πόλη, είτε με τα πόδια, είτε με auto-stop. Κάναμε και τα πρώτα μας μεθύσια, ακούσαμε τις τσιρίδες από τους γονείς μας, αλλά πέρα από τον πονοκέφαλο της επόμενης μέρας, θεωρούσαμε πως κάτι κατορθώσαμε. Και όλο μεγάλωνε η παρέα και πλέον τα μεσημέρια μαζευόμασταν στο "Μπαράκι" για ούζα, καφέ, τάβλι, χαζοβάρεμα και γνωρίσαμε παιδιά και από τα γύρω χωριά και γίναμε πολλοί. Τις νύχτες το πρόγραμμα ήταν "Βαβέλ", "Flight", "Ζινό", "Flight", πιτσαρία. Σε κάποια μαγαζιά συναντούσαμε τα αδέρφια μας, στα υπόλοιπα κάναμε χαζομάρες μακριά από την επίβλεψή τους. Τι χαζομάρες δηλαδή; κάνα τσιγάρο, κάνα σφηνάκι, κάνα φιλάκι.

Ξεμοναχιάσματα στον Πευκιά, κρυφά ραντεβού, ζήλιες και πολύ μα πολύ παιχνίδι.

Μέχρι που παραμεγαλώσαμε και η παρέα χάθηκε. Άλλοι άλλαξαν μέρος διακοπών, άλλοι παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια, άλλοι κανένας μας δεν ξεχνάει την Συκιά. Τον τραγόπαπα, τον ψαρά, τον Μίχο, τον Λάκη, τον Τζαμίγκο, τον ψωμά που ερχόταν με το βανάκι, το τρίκυκλο του κυρ Μήτσου, τις βόλτες με τα ποδήλατα στα Καρυώτικα και τόσα μα τόσα άλλα!

Θερμές ευχαριστίες για τις αναμνήσεις στους:

Λένα, Παύλος, Μαργαρίτα, Χριστίνα, Τάσος, Νεκροταφείο, Πένυ, Έρικα, Ιωάννα, Αντρέας, Δημητράκης, Παναγιώτης, Τζωρτζίνα, Κατιάνα, Φραγκίσκος, Χρήστος, Βαγγέλης, Ρωξάνη, Λίλυ, Άννυ, Σκου, Μάριος, Αλέξης, Γιάννης, Ντίνα, Φανή, Διαμαντή, Δέσποινα, Κώστα, Σώστη, Δαμιανό, Θανάση, Στέλιο, Τερίνα, Σάσα, Νίκη, Μαρία, Κουμέντης, Βασίλης, Στέλιος, Μάξιμος, Ρόμπερτ, Μπάμπης, Λιναρδόπουλοι, Νατάσα, Τζοάνα, Έφη, Πένυ, Βασιλάκης, Λουκά και ποιούς ξεχνάω;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Το κείμενο αφιέρωνεται στην μνήμη του Αντώνη Λουτσίδη.