Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Πόσα ευχαριστώ είναι αρκετά;

Λένε πως όταν κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει. Τελευταία ο Θεός θα πρέπει να έχει ξεκαρδιστεί με την πάρτη μου αλλά χαλάλι. Μετά από μία μακρά περίοδο αγωνίας και άγχους, θα ήθελα να ευχαριστήσω δημοσίως τους ανθρώπους που συνετέλεσαν στο να μπορώ αυτή τη στιγμή, 5 μέρες μετά το χειρουργείο, να κάθομαι στην καρέκλα του υπολογιστή μου και να γράφω αυτό το κείμενο.

Πρώτος και κύριος το γατόνι, ο γυναικολόγος μου Παναγιώτης Μπέττας (Αττικής 10-14, Χαλάνδρι, τηλ.2107011589) που-πέρα από το γεγονός ότι είναι ΤΟ τυπάκι-ήταν και ο πρώτος που ανακάλυψε τον όγκο εκεί χωμένο ανάμεσα σε τράχηλο και παχύ έντερο. Ήταν αυτός που με έτρεχε από τον Μάρτιο να κάνω όλες τις απαραίτητες εξετάσεις, αυτός που οργάνωσε το πλέον άρτιο χειρουργείο προκειμένου να έχω το μικρότερο σωματικό κόστος, αυτός που προσπαθούσε να με πείσει ότι οι ωοθήκες είχαν κυστούλες, λίγο περίεργες βέβαια, για να μην με αγχώσει κι άλλο, αυτός που έπαιρνε ανά μία ώρα τον σύντροφό μου για να τον ενημερώσει για την πορεία της εγχείρισης. Παναγιώτη μου, που όλοι σε φωνάζουν Τάκη, σ'αγαπώ!

Δεύτερος, ο -κατά γενική ομολογία-τρελός Γιώργος Χείλαρης (http://www.hilaris.org/el) ο οποίος ανέλαβε να φέρει εις πέρας αυτό το χειρουργείο ΛΑΠΑΡΟΣΚΟΠΙΚΑ, και όταν οι υπόλοιποι του έλεγαν "κλείστην και πάμε για χημειοθεραπείες", εκείνος είπε "εγώ θα την χειρουργήσω". Και το έκανε. Άψογα. Δεν θα ξεχάσω την χαρά που ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του μετά το χειρουργείο. Να'σαι καλά γιατρέ και να σώζεις έτσι αναίμακτα κι άλλες ζωές!

Δίπλα του η όμορφη βοηθός του Γιάννα Δήμου, η οποία ανέλαβε όλη την χαμαλοδουλειά και έτρεχε πίσω από όλους και μου τα εξηγούσε όλα με τόσο απλό τρόπο και είχε πάντα την ίδια ενέργεια, είτε ήταν πρωί είτε ήταν βράδυ. Τι υπέροχη κοπέλα!

Μετά έρχεται ο έτερος παράφρων της ομάδας ονόματι Σπύρος Ανδρικόπουλος (http://www.s-andrikopoulos.gr/), ο γενικός χειρουργός. Ανέλαβε να αφαιρέσει τον όγκο από το παχύ έντερο χωρίς να προκαλέσει ζημιά και το έντερο μου αυτή τη στιγμή να λειτουργεί στην εντέλεια. Ωραίος τρελός, όμως.

Τέλος, από πλευράς γιατρών, ο αναισθησιολόγος Σπύρος Τζανετόπουλος ο οποίος κατάφερε να με έχει ναρκωμένη για 8 ώρες (!!) και όταν ξύπνησα δεν είχα κανένα παρατράγουδο από την νάρκωση, ούτε χρειάστηκε να νοσηλευτώ σε ΜΑΦ ή ΜΕΘ.

Όλοι οι ανωτέρω είναι μία ομάδα νέων γιατρών (μέσος όρος κάτω των 50 ετών) με πολλή αγάπη και ενθουσιασμό για την δουλειά τους.  Προτίμησαν, αντί να μου κάνουν μία τομή εγκάρσια στην κοιλιά και να αρχίσουν να βγάζουν όργανα και κακοήθειες, να ανοίξουν 4 τρυπίτσες και να αφιερώσουν τουλάχιστον 8 ώρες πάνω από ένα χειρουργικό κρεβάτι προκειμένου να αφαιρέσουν ό,τι έπρεπε να αφαιρέσουν και ο ασθενής-δηλαδή εγώ-μετά από 1,5 μέρα να πάει σπίτι του να αναρρώσει. Όσα ευχαριστώ και να πω σε αυτούς τους ανθρώπους δεν θα είναι αρκετά.

Πήρα πολλή αγάπη αυτές τις μέρες και είχα δίπλα μου όλους τους αγαπημένους μου ανθρώπους να με στηρίζουν και να συνεχίζουν να το κάνουν. Ο Αλέκος μου, ο αδερφός μου και η Αθηνά, η νονά μου, οι φίλοι μου, οι συνάδελφοι μου, οι συγγενείς και φίλοι του συντρόφου μου, οι γείτονες μου. Με τόσες σκέψεις κοντά είναι πιο εύκολο να πάρεις δυνάμεις και να γίνεις δυνατή μία ώρα αρχύτερα. Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς!

Ο αγώνας συνεχίζεται










Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Φίλε ανάπηρε

Φίλε ανάπηρε, 

σου γράφω αυτή την επιστολή έχοντας απεριόριστο σεβασμό στο πρόσωπό σου και στην κατάστασή σου. Γνωρίζω πως η ζωή δεν σου φέρθηκε καλά και πως έχεις επιπλέον την ατυχία να ζεις σε ένα ανάλγητο κράτος.

Όμως θέλω να σου πω δυο πράγματα:
Δεν φταίω εγώ για την κατάστασή σου. Ειλικρινά δεν φταίω. Μην μου φέρεσαι, λοιπόν, σαν να σου έχω κάνει κάτι. Όλοι οι άνθρωποι έχουν προβλήματα, απλά τα δικά σου είναι ορατά. Οπότε όταν, για παράδειγμα, μπαίνεις στην συγκοινωνία μην απαιτείς κάποιος να σηκωθεί για να καθίσεις εσύ. Και μην έχεις το ύφος "σκλάβοι, υπηρετήστε με, εγώ είμαι ο ανάπηρος, είναι υποχρέωσή σας". Αν μπεις στην συγκοινωνία και δεν κάνει κανείς κίνηση να σου δώσει την θέση του είναι γιατί α) δεν σε είδε, γιατί δεν έχει καρφωμένο το βλέμμα στην πόρτα να δει πότε θα μπει ένας ανάπηρος για να κάνει την καλή πράξη και β) μπορεί να χρειάζεται περισσότερο από εσένα να κάτσει κι ας μην του φαίνεται.

Επίσης, αν δεν εξυπηρετηθείς "πάραυτα", μην αρχίζεις τις φωνές και την γκρίνια για το πόσο κακή είναι η ανθρωπότητα. Είναι. Αλλά δεν έχουμε την όρεξή σου, την διάθεσή σου, και τον καημό σου. Επίσης, μετά από όλα όσα έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια, η ανθρωπιά μας έρχεται σε δεύτερη, ίσως και τρίτη μοίρα. Όχι πως μας δικαιολογεί κάτι τέτοιο, αλλά δυστυχώς δεν είναι ακόμη στην παιδεία μας να προσφέρουμε κάθε είδους βοήθεια σε άτομα με αναπηρία. Βλέπεις καθημερινά στο δρόμο πώς μπλοκάρουν τα πεζοδρόμια, πώς παρκάρουν πάνω σε ράμπες, μην τα γράφω εγώ, όλοι το ξέρουμε. Δεν λέω πως είναι σωστό, εξηγώ απλώς πως δεν έχουμε την κατάλληλη παιδεία. Σε αυτό το κράτος ζεις, σε αυτό το κράτος θα μεγαλώσεις τα παιδά σου κ.ο.κ.

Επαναλαμβάνω πως σε κατανοώ, προσθέτοντας πως δεν θα ήθελα να είμαι στην θέση σου, το ομολογώ. Όμως, αν θες να σε σεβαστώ, πρέπει και εσύ να με σεβαστείς. Δεν είμαι το δουλάκι σου. Μην επιβεβαιώνεις αυτό που λένε στην πιάτσα "ανάπηρος άνθρωπος, κακός άνθρωπος". Ας το κρατήσουμε μόνο για τον Σόϊμπλε αυτό.

Το ανωτέρω άρθρο εμπνεύστηκε από μία κυρία με δυσκολία στην κίνηση των ποδιών, η οποία μπαίνοντας μέσα στο τρένο στις 9 παρά το πρωί, όπου όλοι κρατούσαμε τον καφέ στο κεφάλι για να χωράμε, άρχιζε να φωνάζει με εκνευρισμένο ύφος, πριν κλείσουν οι πόρτες "δεν θα σηκωθεί κανείς να κάτσω; όλοι το ίδιο είστε".