Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Πόσα ευχαριστώ είναι αρκετά;

Λένε πως όταν κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει. Τελευταία ο Θεός θα πρέπει να έχει ξεκαρδιστεί με την πάρτη μου αλλά χαλάλι. Μετά από μία μακρά περίοδο αγωνίας και άγχους, θα ήθελα να ευχαριστήσω δημοσίως τους ανθρώπους που συνετέλεσαν στο να μπορώ αυτή τη στιγμή, 5 μέρες μετά το χειρουργείο, να κάθομαι στην καρέκλα του υπολογιστή μου και να γράφω αυτό το κείμενο.

Πρώτος και κύριος το γατόνι, ο γυναικολόγος μου Παναγιώτης Μπέττας (Αττικής 10-14, Χαλάνδρι, τηλ.2107011589) που-πέρα από το γεγονός ότι είναι ΤΟ τυπάκι-ήταν και ο πρώτος που ανακάλυψε τον όγκο εκεί χωμένο ανάμεσα σε τράχηλο και παχύ έντερο. Ήταν αυτός που με έτρεχε από τον Μάρτιο να κάνω όλες τις απαραίτητες εξετάσεις, αυτός που οργάνωσε το πλέον άρτιο χειρουργείο προκειμένου να έχω το μικρότερο σωματικό κόστος, αυτός που προσπαθούσε να με πείσει ότι οι ωοθήκες είχαν κυστούλες, λίγο περίεργες βέβαια, για να μην με αγχώσει κι άλλο, αυτός που έπαιρνε ανά μία ώρα τον σύντροφό μου για να τον ενημερώσει για την πορεία της εγχείρισης. Παναγιώτη μου, που όλοι σε φωνάζουν Τάκη, σ'αγαπώ!

Δεύτερος, ο -κατά γενική ομολογία-τρελός Γιώργος Χείλαρης (http://www.hilaris.org/el) ο οποίος ανέλαβε να φέρει εις πέρας αυτό το χειρουργείο ΛΑΠΑΡΟΣΚΟΠΙΚΑ, και όταν οι υπόλοιποι του έλεγαν "κλείστην και πάμε για χημειοθεραπείες", εκείνος είπε "εγώ θα την χειρουργήσω". Και το έκανε. Άψογα. Δεν θα ξεχάσω την χαρά που ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του μετά το χειρουργείο. Να'σαι καλά γιατρέ και να σώζεις έτσι αναίμακτα κι άλλες ζωές!

Δίπλα του η όμορφη βοηθός του Γιάννα Δήμου, η οποία ανέλαβε όλη την χαμαλοδουλειά και έτρεχε πίσω από όλους και μου τα εξηγούσε όλα με τόσο απλό τρόπο και είχε πάντα την ίδια ενέργεια, είτε ήταν πρωί είτε ήταν βράδυ. Τι υπέροχη κοπέλα!

Μετά έρχεται ο έτερος παράφρων της ομάδας ονόματι Σπύρος Ανδρικόπουλος (http://www.s-andrikopoulos.gr/), ο γενικός χειρουργός. Ανέλαβε να αφαιρέσει τον όγκο από το παχύ έντερο χωρίς να προκαλέσει ζημιά και το έντερο μου αυτή τη στιγμή να λειτουργεί στην εντέλεια. Ωραίος τρελός, όμως.

Τέλος, από πλευράς γιατρών, ο αναισθησιολόγος Σπύρος Τζανετόπουλος ο οποίος κατάφερε να με έχει ναρκωμένη για 8 ώρες (!!) και όταν ξύπνησα δεν είχα κανένα παρατράγουδο από την νάρκωση, ούτε χρειάστηκε να νοσηλευτώ σε ΜΑΦ ή ΜΕΘ.

Όλοι οι ανωτέρω είναι μία ομάδα νέων γιατρών (μέσος όρος κάτω των 50 ετών) με πολλή αγάπη και ενθουσιασμό για την δουλειά τους.  Προτίμησαν, αντί να μου κάνουν μία τομή εγκάρσια στην κοιλιά και να αρχίσουν να βγάζουν όργανα και κακοήθειες, να ανοίξουν 4 τρυπίτσες και να αφιερώσουν τουλάχιστον 8 ώρες πάνω από ένα χειρουργικό κρεβάτι προκειμένου να αφαιρέσουν ό,τι έπρεπε να αφαιρέσουν και ο ασθενής-δηλαδή εγώ-μετά από 1,5 μέρα να πάει σπίτι του να αναρρώσει. Όσα ευχαριστώ και να πω σε αυτούς τους ανθρώπους δεν θα είναι αρκετά.

Πήρα πολλή αγάπη αυτές τις μέρες και είχα δίπλα μου όλους τους αγαπημένους μου ανθρώπους να με στηρίζουν και να συνεχίζουν να το κάνουν. Ο Αλέκος μου, ο αδερφός μου και η Αθηνά, η νονά μου, οι φίλοι μου, οι συνάδελφοι μου, οι συγγενείς και φίλοι του συντρόφου μου, οι γείτονες μου. Με τόσες σκέψεις κοντά είναι πιο εύκολο να πάρεις δυνάμεις και να γίνεις δυνατή μία ώρα αρχύτερα. Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς!

Ο αγώνας συνεχίζεται










Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Φίλε ανάπηρε

Φίλε ανάπηρε, 

σου γράφω αυτή την επιστολή έχοντας απεριόριστο σεβασμό στο πρόσωπό σου και στην κατάστασή σου. Γνωρίζω πως η ζωή δεν σου φέρθηκε καλά και πως έχεις επιπλέον την ατυχία να ζεις σε ένα ανάλγητο κράτος.

Όμως θέλω να σου πω δυο πράγματα:
Δεν φταίω εγώ για την κατάστασή σου. Ειλικρινά δεν φταίω. Μην μου φέρεσαι, λοιπόν, σαν να σου έχω κάνει κάτι. Όλοι οι άνθρωποι έχουν προβλήματα, απλά τα δικά σου είναι ορατά. Οπότε όταν, για παράδειγμα, μπαίνεις στην συγκοινωνία μην απαιτείς κάποιος να σηκωθεί για να καθίσεις εσύ. Και μην έχεις το ύφος "σκλάβοι, υπηρετήστε με, εγώ είμαι ο ανάπηρος, είναι υποχρέωσή σας". Αν μπεις στην συγκοινωνία και δεν κάνει κανείς κίνηση να σου δώσει την θέση του είναι γιατί α) δεν σε είδε, γιατί δεν έχει καρφωμένο το βλέμμα στην πόρτα να δει πότε θα μπει ένας ανάπηρος για να κάνει την καλή πράξη και β) μπορεί να χρειάζεται περισσότερο από εσένα να κάτσει κι ας μην του φαίνεται.

Επίσης, αν δεν εξυπηρετηθείς "πάραυτα", μην αρχίζεις τις φωνές και την γκρίνια για το πόσο κακή είναι η ανθρωπότητα. Είναι. Αλλά δεν έχουμε την όρεξή σου, την διάθεσή σου, και τον καημό σου. Επίσης, μετά από όλα όσα έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια, η ανθρωπιά μας έρχεται σε δεύτερη, ίσως και τρίτη μοίρα. Όχι πως μας δικαιολογεί κάτι τέτοιο, αλλά δυστυχώς δεν είναι ακόμη στην παιδεία μας να προσφέρουμε κάθε είδους βοήθεια σε άτομα με αναπηρία. Βλέπεις καθημερινά στο δρόμο πώς μπλοκάρουν τα πεζοδρόμια, πώς παρκάρουν πάνω σε ράμπες, μην τα γράφω εγώ, όλοι το ξέρουμε. Δεν λέω πως είναι σωστό, εξηγώ απλώς πως δεν έχουμε την κατάλληλη παιδεία. Σε αυτό το κράτος ζεις, σε αυτό το κράτος θα μεγαλώσεις τα παιδά σου κ.ο.κ.

Επαναλαμβάνω πως σε κατανοώ, προσθέτοντας πως δεν θα ήθελα να είμαι στην θέση σου, το ομολογώ. Όμως, αν θες να σε σεβαστώ, πρέπει και εσύ να με σεβαστείς. Δεν είμαι το δουλάκι σου. Μην επιβεβαιώνεις αυτό που λένε στην πιάτσα "ανάπηρος άνθρωπος, κακός άνθρωπος". Ας το κρατήσουμε μόνο για τον Σόϊμπλε αυτό.

Το ανωτέρω άρθρο εμπνεύστηκε από μία κυρία με δυσκολία στην κίνηση των ποδιών, η οποία μπαίνοντας μέσα στο τρένο στις 9 παρά το πρωί, όπου όλοι κρατούσαμε τον καφέ στο κεφάλι για να χωράμε, άρχιζε να φωνάζει με εκνευρισμένο ύφος, πριν κλείσουν οι πόρτες "δεν θα σηκωθεί κανείς να κάτσω; όλοι το ίδιο είστε". 

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Cavalieri Roof Garden

Το ξενοδοχείο Cavalieri στεγάζεται σε ένα κτίριο του 17ου αιώνα στην κορυφή της πλατείας Σπιανάδα της Κέρκυρας. Στον 6ο όροφο του ξενοδοχείου βρίσκεται το Cavalieri Roof Garden το οποίο βρίσκεται στα καλύτερα roof gardens του κόσμου και συγκεκριμένα στην 13η θέση. Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει το συγκεκριμένο μέρος να ξεχωρίζει;

Καταρχάς είναι η θέση του. Δεδομένου πως το ίδιο το κτίριο είναι χτισμένο σε ύψωμα, το roof garden είναι τόσο ψηλά που δίνει την δυνατότητα στον επισκέπτη να δει όλη την παλιά πόλη της Κέρκυρας, τα περισσότερα αξιοθέατα της και το μάτι μπορεί να φτάσει να ξεχωρίσει τα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας.


Έπειτα είναι το μενού του. 'Ο,τι και να φάει κανείς είναι συγκλονιστικό (προτείνω φιλέτο) και οι μερίδες είναι γενναίες. Σε περίπτωση που κάποιος δεν θέλει να φάει, μπορεί να πιει το ποτό του ή να φάει ένα γλυκό (το σουφλέ σοκολάτας ακόμη το γεύομαι). Εννοείται πως ο κατάλογος έχει πιάτα για όλα τα γούστα, και για χορτοφάγους. Κανείς δεν φεύγει παραπονεμένος! Και αν δεν θέλει να κάτσει σε ένα από τα τραπέζια με τα αστραφτερά λευκά τραπεζομάντηλα, μπορεί να καθήσει στο μπαρ, γιατί έχει και από αυτό.

Τέλος, αλλά το πιο σημαντικό, είναι η εξυπηρέτηση. Τα παιδιά που δουλεύουν στο Roof Garden είναι απίθανα. Ξέρουν την δουλειά τους και ξέρουν πώς να φέρθουν στον πελάτη, να τον σεβαστούν. Αγαπάνε και οι ίδιοι αυτό τον χώρο και το δείχνουν με την συμπεριφορά τους.

Ναι, οι τιμές δεν είναι χασαποταβέρνας, αλλά σίγουρα δεν είναι απαγορευτικές. Το να περάσεις μια βραδιά στο Cavalieri Roof Garden είναι μια εμπειρία που οφείλεις να χαρίσεις κάποια στιγμή στον εαυτό σου. Ωραίο φαγητό, ωραίο περιβάλλον και όλη η Κέρκυρα μπροστά στα μάτια σου! Αν ο δρόμος σας φέρει στο νησί, σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Πληροφορίες

http://www.cavalieri-hotel-corfu-town.com/roof-top-bar-and-restaurant

https://www.facebook.com/Cavalieri-Roof-Garden-847167402021165/?fref=ts

 

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Voisin, cash και ντούκου

Το να επισκεφθείς μία φορά ένα καζίνο αποτελεί εμπειρία άνευ προηγουμένου. Ειδικά αν πας για πλάκα και για να "δεις πώς είναι" και όχι για να προσπαθήσεις να ξεχρεώσεις τα ωφελούμενα μιας ζωής. Παρακάτω θα αναφερθώ στο καζίνο του Λουτρακίου μιας και από όσα έχω επισκεφθεί στην χώρα μας, είναι αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο.

Φτάνοντας στο καζίνο αντικρίζεις μία εικόνα παράταιρη με την υπόλοιπη περιοχή: φώτα, φυτά σε σχηματισμούς, ατελείωτο πάρκινγκ και κατασκευές από γυαλί. Αν το κοιτάξεις από το απέναντι πεζοδρόμιο θυμίζει λίγο σκηνή από Las Vegas. Λίγο πριν μπω και βλέποντας στα αριστερά μου ένα κτίριο με θόλο, έμαθα πως το καζίνο του Λουτρακίου λέγεται "Ναός" γιατί από αυτό το κτίριο ήταν η κύρια είσοδος (η οποία τώρα είναι κλειστή, το κτίριο, όμως, στέκει αγέρωχο). Δίπλα ακριβώς από το καζίνο είναι και το ξενοδοχείο, οπότε υπήρχε αρκετή κυκλοφορία κόσμου. Λίγο πριν την είσοδο παρατήρησα δύο πούλμαν ζωγραφισμένα με το λογότυπο "Casino Loutraki" κι ενώ αρχικά νόμισα πως ήταν διαφήμιση επί πληρωμή, αργότερα πληροφορήθηκα πως αυτά τα 2 λεωφορεία κάνουν δρομολόγια από Αθήνα και Πειραιά για το καζίνο ανά μία ώρα και φέρνουν κόσμο για να παίξει!!

Μπαίνοντας στον προθάλαμο και αφού περάσεις από τις καμάρες ασφαλείας (με ευγενέστατους security ομολογώ), πηγαίνεις στον γκισέ για να βγάλεις εισιτήριο. Κοστίζει 6€ και με αυτό το κουπονάκι που σου δίνουν έχεις δωρεάν ένα ποτό. Παλιότερα έμαθα πως με το εισιτήριο είχες απεριόριστα ποτά. Τώρα απεριόριστα είναι τα αναψυκτικά. Αν είσαι ήδη μέλος επιδεικνύεις την κάρτα σου, ειδάλλως κάνεις εγγραφή και σου εκδίδουν αυτομάτως κάρτα η οποία έχει το ονοματεπώνυμο σου και τον κωδικό μέλους. Μοιάζει λίγο με τηλεκάρτα με πορτοκαλί χρώμα. Στον γκισέ που πληρώνεις το εισιτήριο σου δίνουν κι άλλα κουπονάκια και ανάλογα με το πόσα χρόνια είσαι μέλος παίρνεις κι αντίστοιχο αριθμό κουπονιών. Π.χ. ένας που είναι μέλος πάνω από 10 χρόνια, παίρνει περισσότερα κουπόνια (γύρω στα 15 αν μέτρησα καλά) από τον νεοεγγραφέντα που παίρνει ένα για κάθε διαγωνισμό. Τα κουπόνια αυτά χρησιμοποιούνται σε κληρώσεις που γίνονται ανά μία ώρα στο καζίνο, αλλά και σε άλλες εβδομαδιαίες, τις οποίες θα εξηγήσω αργότερα. 

Αφού τελειώσει το τελετουργικό εγγραφής-επίδειξης κάρτας, μπαίνεις στο κυρίως καζίνο. Ένας τεράστιος χώρος (μα τεράστιος!) και εκατοντάδες κόσμου να περιφέρονται στα τραπέζια ή να τζογάρουν. Το πάτωμα είναι στρωμένο παντού με μοκέτα, η θερμοκρασία σταθερή στους 25 βαθμούς Κελσίου (σε κάθε αίθουσα υπάρχει φωτεινή ένδειξη που δείχνει την θερμοκρασία του χώρου) και οι υπάλληλοι του καζίνο με την χαρακτηριστική στολή τους-που μου θύμισε λιβρέα-να περιφέρονται στον χώρο εξυπηρετώντας τους πελάτες, με θυμωμένη όψη θα έλεγα. Στην πρώτη αίθουσα υπάρχουν 12 τραπέζια (αν δεν κάνω λάθος) για black jack, πόκερ και ρουλέτα με minimum ποντάρισμα από 2,5€ μέχρι 10€. Υπάρχουν επίσης οι ηλεκτρονικές ρουλέτες και άπειρα μηχανήματα κουλοχέρη. Στο πίσω μέρος είναι και το μπαρ όπου μπροστά στον πάγκο υπάρχει κανάτα με κρύο νερό και καθαρά γυάλινα ποτήρια. Πηγαίνοντας προς την επόμενη αίθουσα υπάρχει στα δεξιά μία εσωτερική βεράντα στην οποία είναι τοποθετημένοι γύρω στους 20 υπολογιστές με κουλοχέρη. Ξέχασα να πω πως υπάρχουν παντού πινακίδες "Απαγορεύεται το κάπνισμα" το οποίο τηρείται όπως σε όλη την Ελλάδα. Σε κάθε θέση, είτε τραπεζιού, είτε κουλοχέρη υπάρχει ατομικό τασάκι και θέση για το ποτό σου, ενώ κάποια από τα τραπέζια χωρίζονται σε καπνιζόντων και μη καπνιζόντων. Ανάμεσα στην πρώτη και την δεύτερη αίθουσα βρίσκεται το ταμείο με ουρά μερικών μέτρων από αυτούς που θέλουν να γεμίσουν τις κάρτες τους για να παίξουν σε κάποιο κουλοχέρη. Πλέον οι κουλοχέρηδες δεν είναι σαν τους παλιούς που παίζαμε παιδάκια και ρίχναμε νόμισμα, αλλά βάζεις την κάρτα στην οποία από το ταμείο σου έχουν περάσει το ποσό που θες να παίξεις. Ακριβώς απέναντι από το ταμείο λειτουργεί και εστιατόριο με πραγματικά πολύ καλό μπουφέ.

Μπαίνοντας στην κεντρική αίθουσα νιώθεις να είσαι στην Ομόνοια. Πέρα από το ότι είναι χαοτική ως χώρος, έχει και τον περισσότερο κόσμο. Εδώ, πέρα από τα τραπέζια και τους κουλοχέρηδες είναι και ο τροχός. Εδώ, λοιπόν, μπαίνουν τα κουπόνια που δόθηκαν στον γκισέ. Ρίχνεις τα κουπόνια σε μια γυάλα και κάθε μία ώρα στο ακριβώς αυτής κληρώνεται ένα όνομα. Αυτός που θα ακούσει το όνομά του θα πρέπει να εμφανιστεί στον τροχό μέσα σε 2' ειδάλλως κληρώνεται άλλο όνομα. Άπαξ και εμφανιστεί, γυρίζει τον τροχό και κερδίζει το ποσό που θα δείξει η βελόνα. Η συγκεκριμένη αίθουσα είναι και η πρώτη του "Ναού". Υπάρχει και εδώ ανταλλακτήριο πόντων με λιγότερη ουρά, ταμεία, όπως επίσης κατάστημα γνωστής τράπεζας που φυσικά λειτουργεί όλο το 24ωρο.

Στην άκρη της αίθουσας αυτής υπάρχει σκάλα κυλιόμενη προς τις 2 κατευθύνσεις αλλά και μία απλή. Βλέποντας πως οδηγεί προς το υπόγειο, η πρώτη σκέψη είναι πως έχει κάτι "πονηρό" κάτω. Καμία σχέση. Έχει τα τραπέζια με τα μικρά πονταρίσματα του 1€, κουλοχέρηδες που ξεκινούν από 0,25€ και τραπέζια καθήμενων για το αμερικάνικο πόκερ ή αλλιώς το Texas Hold'em (τα υπόλοιπα τραπέζια πόκερ επάνω έχουν σκαμπό, εδώ είναι σαν τραπεζαρίας σπιτιού).  

Κάπως έτσι είναι η διάταξη του καζίνο. Όλη αυτή η περιγραφή έγινε για να καταλήξω στο ενδιαφέρον της βραδιάς: μόλις κινηθείς σε ένα καζίνο για λίγη ώρα, νιώθεις πως είσαι σε ένα μεγάλο χώρο με ναρκομανείς και αλκοολικούς που γυρεύουν απελπισμένα την δόση τους. Οι άνθρωποι δεν είναι καλά! Τριγυρίζουν από τραπέζι σε τραπέζι και ποντάρουν σε όλα από πολλά λεφτά. Έχουν μαζί τους γούρια. Έχουν τις προκαταλήψεις τους. Έχουν τον καημό τους. Περιουσίες ολόκληρες χάνονται στο καζίνο. Σπίτια, αυτοκίνητα, εξοχικά κ.ο.κ. Κι όλοι έχουν την αγωνία στο πρόσωπό τους. Αμφιβάλλω αν το ευχαριστιούνται. Η μεγάλη παγίδα; πιστεύουν όλοι ότι θα ρεφάρουν. Ένας ανάπηρος παππούλης είχε αποκοιμηθεί στο αναπηρικό καροτσάκι του με το κεφάλι γερμένο πάνω στο τραπέζι της ρουλέτας ενόσω οι φιλιππινέζες συνοδοί του έπαιρναν από την τσέπη του λεφτά για να παίξουν. Σε ένα τέταρτο της ώρας πρέπει να μέτρησα 600€ να έχουν πέσει στο τραπέζι.

Φυσικά το καζίνο έχει χάσει την αίγλη του παρελθόντος. Η ενδυμασία περιορίζεται στο casual έως το λετσέ. Φαντάζομαι ότι από τότε που άρχισαν να τους παίρνουν τα σώβρακα, άρχισαν να πηγαίνουν μόνο με σώβρακα. Να επισημάνω πως ο χώρος παρακολουθείται ανά εκατοστό και φυσικά απαγορεύονται οι φωτογραφίες

Το μόνο σίγουρο είναι πως στο καζίνο ξέρουν να σου τα παίρνουν. Μα με τις προσφορές (ειδικά για τα νέα μέλη, ώστε να σε "αναγκάσουν" να ξαναπάς), μα με τα "δωράκια", μα με οιονδήποτε τρόπο, φροντίζουν να σε κρατήσουν τόσο ώστε να φύγεις ταπί, στην καλύτερη. Ο μόνος τρόπος για να το αποφύγεις αυτό είναι να πας με ένα συγκεκριμένο ποσό στο πορτοφόλι σου και να θεωρήσεις δεδομένο εκ των προτέρων ότι θα το χάσεις. Αν φύγεις από το καζίνο με το ίδιο ποσό που ξεκίνησες, consider yourself lucky. Αν δε έχεις κερδίσει και κάτι παραπάνω...μην γυρίσεις να πάρεις κι άλλα, θα χάσεις και αυτά.




Υ.Γ. Αν πάτε στο καζίνο και κάποιες λέξεις που θα ακούσετε, δεν τις ξέρετε, μην ανησυχήσετε. Αν τις μάθετε καλά, να ανησυχήσετε! 

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Ποτέ ξανά αριστερά

Αποφάσισε, λοιπόν, ο ελληνικός λαός στις 25 Ιανουαρίου 2015 να δοκιμάσει την αριστερά στην κυβέρνηση. Όχι πως η χώρα ήταν σε κατάσταση για πειραματισμούς και σίγουρα δεν λες έναν λαό ευφυή που πίστεψε έναν 40αρη με εξαιρετική θητεία ως πρόεδρος 15μελούς να τους λέει πως θα σκίσει τα μνημόνια (βέβαια, ο ίδιος λαός πίστεψε τον Γιωργάκη και το "λεφτά υπάρχουν"...ίσως η απελπισία επηρεάζει το επίπεδο κρίσης ενός ανθρώπου...), αλλά τέλος πάντων αυτό αποφάσισε η πλειοψηφία, οπότε τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε τα έργα και τις ημέρες της νέας κυβέρνησης της αριστεράς με ολίγη βοήθεια από τα δεξιά, τους ΑΝΕΛ.

Κεντρικό σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν "Η ελπίδα έρχεται". Μέχρι σήμερα, 7 Σεπτεμβρίου 2015, έχει βρει κίνηση στις ιδεολογίες και δεν έχει έρθει. Στους επτά αυτούς μήνες διακυβέρνησης έχουμε ζήσει αρκετά πράγματα, άλλοτε ευτράπελα, άλλοτε σοβαρά, αλλά όλα τα παρακολουθούμε με αυτό το βλέμμα που συνδυάζει απορία, έκπληξη και δυσανασχέτηση, αυτό το "ε;". 

Δεδομένου ότι βρισκόμασταν σε περίοδο διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, ο πιο σημαντικός συνεργάτης του Τσίπρα ήταν ο Υπουργός Οικονομικών. Σ αυτή την θέση έβαλε τον Γιάνη (με ένα -ν-) Βαρουφάκη, τον οποίο προσωπικά είχα μάθει από τις αμέτρητες συνεντεύξεις του μέσω skype στα κανάλια. Συμβαδίζοντας με τους υπόλοιπους συντρόφους του, εμφανίστηκε στους Ευρωπαίους με το ύφος χαλαρουίτα, τσάμπα μαγκιά, χωρίς γραβάτα και έξω τα πουκάμισα. Μας αρέσει ή όχι, δεν δείχνεις πολύ σοβαρός με τέτοια εμφάνιση και δη στην πρώτη σου επαφή με αυτούς από τους οποίους ζητάς λεφτά. Πέρα από το γεγονός ότι χάθηκαν μήνες επειδή ο Γιάνης (με ένα -ν-) πίστευε ότι θα έκανε την Ευρώπη να χαζέψει με τις απόψεις του, συνειδητοποιήσαμε εκ των υστέρων πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να διαχειριστεί οικονομικά ούτε πάγκο στην λαϊκή και πως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η προσωπική του προβολή και η υστεροφημία του. Γιάνη (με ένα -ν-) δεν θα μας λείψεις.

Ένα ακόμη στέλεχος της αριστερής κυβέρνησης που απασχόλησε την χώρα άνευ λόγου ήταν η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ψηφίστηκε από την συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής και φρόντισε με την συμπεριφορά και το ύφος αφέντρας να σπάσει τα νεύρα σε βουλευτές και πολίτες. Έχοντας καταπιεί τον κανονισμό της Βουλής και λειτουργώντας ως νομικός και όχι ως πολιτικός, έβαζε μονίμως εμπόδια στο δικό της κόμμα και δεν παρέκκλινε ούτε υποδιαστολή από αυτά που η ίδια πίστευε πως έπρεπε να γίνουν. Έκανε το κανάλι της Βουλής τσιφλίκι της και ήταν συγκινητικό να την ακούς να μιλάει για διαπλοκή και διαφθορά. Κατάφερε μέσα σε λίγες εβδομάδες να γίνει το πιο αντιπαθητικό άτομο στην Ελλάδα. Αν μη τι άλλο το λες και προσωπική της επιτυχία. 

Δεν θα αναλωθώ σε άλλες ονομαστικές αναφορές, μιας και η γενική εικόνα της κυβέρνησης αυτής θυμίζει καφενείο (όχι επειδή ο Φλαμπουράρης πίνει φραπεδιά on air). Ακόμη κι αν υπήρξαν προσπάθειες για βελτίωση ορισμένων τομέων, χάθηκαν κάτω από την ανικανότητα και την ασχετοσύνη των πολλών. Τι βιώσαμε αυτούς τους 7 μήνες; μία χώρα σε στασιμότητα, συνεχιζόμενο λουκέτο επιχειρήσεων, κλείσιμο των τραπεζών και capital controls, αύξηση των κρουσμάτων κρίσεων πανικού, ένας ιδιωτικός τομέας να οδεύει προς εξαφάνιση, αυξανόμενη ανεργία, ύφεση, αβεβαιότητα, άχρηστο δημοψήφισμα (το οποίο κοστίζει για να πραγματοποιηθει) ΑΛΛΑ προσλάβαμε πίσω τις καθαρίστριες και ανοίξαμε την ΕΡΤ. Δηλαδή από τα 11.000.000 ανθρώπων είναι ευτυχισμένα τα 1500. Καλή αναλογία.

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε η συνέντευξη του Τσίπρα στην ΔΕΘ. Ξανά τα ίδια ψέμματα, ξανά τα ίδια τροπάρια, απαράλλαχτο ύφος μάγκα, ξανά οι ίδιες υποσχέσεις. Ο ελληνικός λαός εξαντλείται και δεν ανέχεται πολλά. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν πλέον ηγέτες στην Ελλάδα, καρπώνεται την απελπισία του λαού και δίνει φρούδες ελπίδες. Να ζήσουμε πάλι τα ίδια ρε Αλέξη; και χειρότερα; Ε όχι! Ποτέ ξανά αριστερά!


Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Keep the faith

Νομίζω πως όλοι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να πιστέψουν σε κάτι ανώτερο από τους ίδιους. Άλλοι το ονομάζουν Θεό, άλλοι Αλλάχ, άλλοι Βούδα, άλλοι το μπλε διαμάντι της θάλασσας, δεν έχει σημασία. Η πίστη είναι η κινητήριος δύναμη.

Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, οι μεγαλύτεροι πόλεμοι και -ενδεχομένως-οι πιο αιματηροί έχουν γίνει στο όνομα κάποιου Θεού. Πόλεμοι οι οποίοι συνεχίζονται ακόμη, κυρίως στην Ασία. Πάντα, όμως, με την δικαιολογία ότι πολεμάνε για τον θεό τους. Ποιος θεός είναι αυτός που προτρέπει τους πιστούς του να πολεμήσουν για τον ίδιο; νόμιζα πως η πίστη μας παρακινεί να κάνουμε άλλα πράγματα, "καλές πράξεις" όπως λέγαμε και στο σχολείο, όχι να σκοτώνουμε αλλήλους. Και τελικά πώς γεννήθηκε η πίστη σε κάποιο θεό; μήπως ήταν η ανάγκη για δημιουργία μιας οργανωμένης κοινωνίας με κανόνες; έγιναν όλα όσα περιγράφονται στις γραφές; και τελικά γιατί εξακολουθούμε να πιστεύουμε κάποιον που δεν βλέπουμε;

"Σε στιγμές αδυναμίας, ο θεός μου είναι εκεί", λένε. Άνθρωποι άρρωστοι οι οποίοι συνήλθαν με βοήθεια-όπως λένε- την πίστη τους, άνθρωποι που έχουν διηγηθεί ιστορίες επαφής τους με τον θεό. Τα φαντάστηκαν; λένε ψέματα; μπορεί. Αλλά μπορείς να είσαι σίγουρος; μπορείς να ξέρεις ότι όλα είναι στην φαντασία τους και τίποτα δεν συνέβη στ'αλήθεια; όχι δεν μπορείς φίλε αναγνώστη, γιατί δεν το έζησες εσύ. Και εδώ μία μικρή αναφορά στους φίλους άθεους: ποιος είσαι εσύ που θα κοροϊδέψεις την πίστη των άλλων; αν ο άλλος νιώθει καλά με το διαβάζει τις γραφές, να πιστεύει στις ιστορίες τους και να εκκλησιάζεται, ποιος είσαι εσύ που θα γυρίσεις να το γελοιοποιήσεις; επειδή έχεις αντίθετη άποψη; και; έχεις εκφράσει την γνώμη σου μία και δύο φορές. Το να το κάνεις σε καθημερινή βάση, ή όσο πιο συχνά σου εμφανίζεται η ευκαιρία, καταντάει κουραστικό και δείχνει εμπάθεια και έλλειψη αγωγής. Βρίσκεις γελοίο το όλο κομμάτι της θρησκείας, μεγειά σου και χαρά σου. Και αυτοί που πιστεύουν δεν τρελαίνονται με του φανφαρισμούς της Εκκλησίας. Αλλά μην το παιδεύεις άλλο, ασχολήσου με τίποτα σημαντικότερο. Είναι τόσο φανερό ότι γίνεται από αντίδραση που καταντάει προβλέψιμο και χάνει την όποια δυναμική του.

Εξάλλου η πίστη δεν είναι μόνο θέμα θρησκείας. Πίστη είναι να νιώθεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις από μόνος σου. Να πιστεύεις στον ίδιο σου τον εαυτό, να γεμίζεις με αυτοπεποίθηση. Αλλά υπάρχουν και εκείνες οι γαμημένες στιγμές που νιώθεις τόσο αδύναμος όσο ένας κόκκος σκόνης πάνω στον πάγκο. Ε εκείνες τις στιγμές θες αυτό το "κάτι", τον "κάποιον", αυτό που θα σε ανεβάσει λίγο για να συνεχίσεις.  Αν αυτό που σε βοηθάει είναι ο θεός σου, κράτα τον. Αν είναι ένας φίλος, μίλα του. Αν είναι ο σκύλος σου, χάιδεψέ τον. Σε ό,τι κι αν πιστεύεις κράτα το για εσένα. Είναι ο δικός σου θεός. Είναι αυτό που έχεις μέσα σου!

Θα κλείσω με μία προσωπική ιστορία. Όπως γίνεται στις περισσότερες ελληνικές οικογένειες, έτσι και στην δική μου μεγάλωσα με τις ιστορίες και τις παραδόσεις του χριστιανισμού. Μεγαλώνοντας μπήκα στην διαδικασία της αμφισβήτησης. "Υπάρχει θεός; και αν ναι, γιατί αφήνει τόση δυστυχία στον κόσμο;". Όταν είχα κάνει αυτή την ερώτηση σε ένα καθηγητή θρησκευτικών στο σχολείο, μου απάντησε πως "...μας δοκιμάζει για την Βασιλεία των Ουρανών". Το είχα βρει τόσο μεγάλη παπάτζα αυτό, που θύμωσα! Και πιο πολύ θύμωσα όταν αυτός ο θεός μου πήρε και τους δύο γονείς. Μου είπαν πως έγινε για να στηριχτώ στις δικές μου δυνάμεις και να προχωρήσω στην ζωή μου χωρίς να βασίζομαι στους ίδιους. Παιδιά, μην μου τα λέτε αυτά, θυμώνω περισσότερο! Έπρεπε να πεθάνει δύο ανθρώπους για να ξυπνήσω εγώ; έλα τώρα!

Παρ'όλ'αυτά εξακολουθώ να πιστεύω σε κάτι ανώτερο από εμένα. Δεν με ενδιαφέρει να το ονομάσω. Θεός, Χριστός, δεν έχει σημασία. Τα δε ήθη και έθιμα του Χριστιανισμού είναι παραδόσεις τις οποίες μ'αρέσει και ενίοτε απολαμβάνω να ακολουθώ. Αλλά πάντα θα υπάρχει μέσα μου η αμφισβήτηση και θα αναρωτιέμαι: "ποιος είναι ο ρόλος σου εσένα εκεί πάνω; και μιας και διδάσκεις ότι η σχέση με εσένα δεν είναι ανταποδοτική, γιατί πάντα παίρνεις κάτι προκειμένου να μας δώσεις κάτι πίσω;"


Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης

Ονομάστηκε έτσι μετά την ομηρία τεσσάρων Σουηδών σε τράπεζα της Στοκχόλμης για έξι ημέρες, οι οποίοι, μετά την απελευθέρωση τους, έδειξαν ανεξήγητη συμπάθεια προς τους κακοποιούς. Στην ψυχολογία, αυτός ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει μία μακροχρόνια αιχμαλωσία όπου "ο αιχμάλωτος επιδιώκει να απομακρυνθεί συναισθηματικά από την κατάσταση με το να αρνείται ότι όντως αυτή συμβαίνει και έχει την εντύπωση πως όλα είναι ένα όνειρο".

Αν το φέρουμε στην καθημερινότητα, θα βρούμε πολλές περιπτώσεις στις οποίες είμαστε όμηροι, αλλά το αρνούμαστε και έχουμε αρχίσει να νιώθουμε συμπάθεια προς αυτό που μας αιχμαλωτίζει. Για παράδειγμα, στον τομέα της εργασίας. Μπορεί να είμαστε σε μία δουλειά, η οποία δεν μας ικανοποιεί, είτε γιατί δεν έχει ενδιαφέρον ως δουλειά, είτε γιατί δεν πληρωνόμαστε, είτε γιατί δεν έχει προοπτικές ανέλιξης, είτε γιατί το εργασιακό περιβάλλον δεν είναι ελκυστικό, παρ'ολ'αυτά μένουμε γιατί έχουμε αρχίσει να νιώθουμε συμπάθεια προς τους προϊσταμένους, πιστεύουμε τις όποιες δικαιολογίες τους, σχεδόν μπαίνουμε στην θέση τους και τους δικαιολογούμε.

Ένα ακόμη παράδειγμα είναι στις φιλικές-κοινωνικές σχέσεις. Πόσες φορές έχουμε παραμείνει σε μία παρέα ανθρώπων η οποία δεν μας προσφέρει τίποτα, πέρα από την διαπίστωση ότι μας χρειάζονται, μας έχουν ανάγκη, ότι φτιάχνουμε το κλίμα, και εμείς γινόμαστε αιχμάλωτοι μιας κακής διάθεσης που περνάει επάνω μας; αλλά δεν φεύγουμε γιατί το να νιώθεις κάπου χρήσιμος σε ανεβάζει, αλλά σε βάθος χρόνου αυτή η κατάσταση σε καταστρέφει. Όχι το να νιώθεις απαραίτητος, αλλά το να εισπράττεις όλη την αρνητική διάθεση των υπολοίπων και να την κάνεις κτήμα σου.

Τελευταίο παράδειγμα, από το οποίο εμπνεύστηκα την παρούσα δημοσίευση, είναι στις ερωτικές σχέσεις. Μένουμε μαζί με κάποιον/α είτε από συνήθεια, είτε από ανασφάλεια, είτε...είτε...ενώ κατά βάθος ξέρουμε πως δεν περνάμε καλά. Γινόμαστε ολοένα και πιο ολιγαρκείς και "βολευόμαστε". Και αυτό είναι αιχμαλωσία. Και δεν βρίσκουμε την δύναμη να φύγουμε, να τα παρατήσουμε όλα πίσω και να ξεκινήσουμε από την αρχή, γιατί μετά από καιρό νομίζουμε πως "έτσι πρέπει να είναι". Ζητιανεύουμε αγάπη, ενδιαφέρον, κατανόηση, επικοινωνία -πόσο θλιβερό- και παίρνουμε παγιωμένες καταστάσεις που δεν αλλάζουν, αν δεν τις αλλάξουμε εμείς.

Τελικά, πόσοι από εμάς πάσχουμε από το σύνδρομο της Στοκχόλμης;

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Λίγες σκέψεις για τις "50 αποχρώσεις του γκρι" (ή αλλιώς, κορίτσια συνέλθετε)

Πριν από δύο χρόνια αγόρασα το βιβλίο "50 αποχρώσεις του Γκρι" και είναι τα 16€ που έχω κλάψει περισσότερο στην ζωή μου. Ενδεικτικό του πόσο μου άρεσε είναι το γεγονός ότι το χάρισα, ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση θα κοσμούσε την βιβλιοθήκη μου (τα βιβλία μου είναι η περιουσία μου). Εννοείται πως δεν αγόρασα τα άλλα δύο, μου τα περιέγραψαν και μου ήταν αρκετό.

Κρίνοντας από το α' μέρος, λοιπόν, διάβασα ένα κακογραμμένο βιβλίο μιας ανοργασμικής γυναίκας, με πολλά επιφωνήματα και λίγη έως μηδαμινή ουσία (πόσο πρέπει να ταλαιπωρήθηκε ο μεταφραστής...πόσο!). Φυσικά το βιβλίο είναι fiction, αυτά δεν γίνονται στην πραγματική ζωή κορίτσια, μην μπερδεύεστε. Δηλαδή, η "δεν βλέπομαι" παρθένα γνωρίζει τυχαία του σούπερ-wow-ζάπλουτο-γκόμενο ο οποίος-ω!-παθιάζεται με την παρθένα και θέλει να την μυήσει στα μυστικά του σεξ. Η απεριποίητη παρθένα κολακεύεται (λογικό) και δέχεται να της κάνει ό,τι θέλει. Σαδο-μαζο, κρεμάσματα, blindfolding, κεριά, πόνο κ.λ.π. Γιατί όλες οι γυναίκες έτσι ανακαλύψαμε το σώμα μας την πρώτη φορά: με έναν περπατημένο σαδιστή. Επίσης, αυτός ο κούκλος κ. Γκρέϊ, της παίρνει για δώρα κινητά, αυτοκίνητα, tablet, όλα στο budget του (εγώ θυμάμαι το δώρο που μου έκανε ο πρώτος μου ήταν μία μπλούζα από το καλάθι και δεν μου έκανε κιόλας). Αλλά είπαμε, fiction. Το όνειρο της ξεσκισμένης-πλέον-παρθένας μαθαίνω πως συνεχίζεται και στα επόμενα δύο βιβλία και-δεν θα το πιστέψετε-παντρεύονται και κάνουν και παιδί! Holy shit! Πόσο τυχερή! Πάντως, αν η "συγγραφέας" είχε χιούμορ θα το συνέχιζε και σε τέταρτο βιβλίο, όπου η κεντρική ηρωίδα θα παράταγε το τρελό γκομενάκι με την δικαιολογία "θέλω να αποκτήσω κι άλλες εμπειρίες". Όλα εγώ...

Αυτό το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας έγινε ταινία και θα βγει στις αίθουσες του Αγίου Βαλεντίνου, όπως επιτάσσει το σωστό marketing. Στην ταινία, βέβαια, δε πρωταγωνιστεί μία μέτρια κοπελίτσα όπως περιγράφεται στο βιβλίο, αλλά μία μουνάρα. Αλλά εντάξει, ταινία είναι, ακόμη πιο fiction. Και ακούω γυναίκες γύρω μου που έχουν λυσσάξει να πάνε να δουν την ταινία! Γιατί έχουν, λέει, διαβάσει και τα τρία βιβλία (!!) και θέλουν να δουν όλα αυτά που περιγράφονται γιατί θα είναι τσόντα!

Κορίτσια, κορίτσια, κορίτσια, σας παρακαλώ δώστε βάση λίγο. Σε ό,τι αφορά το σεξ, το βιβλίο δεν περιγράφει κάτι που δεν γίνεται στην πραγματική ζωή. Αν κάτι από όοοοολα αυτά που διαβάσατε το θέλετε, να το ζητήσετε! Δεν νομίζω να υπάρχει άντρας που να σας πει "όχι ρε μωρό, τρελή είσαι που θα κάνουμε τέτοια πράγματα;" (άντρες, επιβεβαιώστε με, σας παρακαλώ!). Τώρα, αν πιστεύετε πως με την ταινία, θα σας φύγουν οι αναστολές, οκ, θεμιτό. Αλλά να ξέρετε, αν μπείτε στο παιχνίδι με τα σαδο-μαζό δεν σημαίνει ότι θα σας παντρευτεί μετά, εντάξει;

Και αν θέλετε να δείτε τσόντα με σενάριο, βάλτε στο dvd τον "Εραστή της Λαίδης Τσάτερλι". Classic. 


Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Ζήσε την στιγμή

Μίρλα, γκρίνια, μανούρα με το παραμικρό. Μίζεροι άνθρωποι που λόγω οικονομικής κρίσης απέγιναν χειρότεροι. Και όσοι δεν ήταν ποτέ, κατήντησαν και αυτοί. Γιατί περί κατάντιας πρόκειται. Όλα μας φταίνε, όλα δείχνουν μαύρα, όλα και όλοι μας ενοχλούν.

Περπατάω στο δρόμο και βλέπω ανθρώπους σκυφτούς, μελαγχολικούς, με φάτσες στραβωμένες, λυπημένες, σε διαρκή ένταση και έτοιμοι για καυγά. Κανένα χαμόγελο, πουθενά φως στις ψυχές. Τα σπίτια έχουν γίνει φυλακές και υπάρχει διάχυτη η τάση φυγής. Από πού; από την ζωή που οι ίδιοι έφτιαξαν και πορεύονται σύμφωνα με τις επιλογές τους.

Και θέλω να γυρίσω και να τους σκουντήξω με δύναμη και να του πω "ξυπνήστε και ζήστε". Δύσκολο, ε; 

Ζωή είναι οι μικρές στιγμές που βιώνουμε. Και αυτό τώρα που έγραψα έγινε σε μία στιγμή η οποία πάει, χάθηκε. Και όταν το ξαναδιαβάσω θα έχει περάσει πάλι άλλη μία στιγμή. Μπορεί κάποιος που θα διαβάσει αυτό το κείμενο να θεωρήσει πως οι αισιόδοξοι ψάχνουν να βρουν φρούδες ευκαιρίες για να χαμογελάσουν. Είναι, όμως, έτσι;

Κατ' εμέ, όχι. Γιατί οι στιγμές που ζούμε δεν είναι πάντα ευχάριστες. Αλλά, όποιες κι αν είναι, τις ζούμε, γεμάτες, στο όλον τους, τις απορροφάμε και επιλέγουμε ποιες θα κρατήσουμε ως αναμνήσεις. 

Για εμένα στιγμές είναι: οι Κυριακές με τους φίλους μου στο σπίτι, τα πειράγματα μας, οι καζούρες μας, ο ήχος από τα γέλια τους. Ο σαββατιάτικος καφές με τον κολλητό μου. 

Το κούνημα της ουράς της Μπέλλας μου όταν με αντικρίζει, το κρύψιμο μέσα στο μπάνιο όταν φοβάται τα μπουμπουνητά, η χαρά της όταν της λέω να βγούμε βόλτα, τα σαλάκια της που τρέχουν όταν είναι κοντά σε φαγητό. 

Η πρώτη φορά που μου μίλησε, το χαμόγελο των ματιών του, η φωνή του, ο ήχος του τηλεφώνου όταν με καλεί, το καρδιοχτύπι όταν είναι να τον συναντήσω, η μελαγχολία όταν τον αποχωρίζομαι...

Η είδηση μιας αρρώστιας αγαπημένου προσώπου μου, ο θάνατος των γονιών μου, η μέρα που πέρασε και δεν είχα φαγητό σπίτι, το διαγώνισμα των Μαθηματικών στην α'γυμνασίου που είχα γράψει 5/20 (!), το μεσημέρι εκείνο που γλίστρησα με το αμάξι και τράκαρα στο πεζοδρόμιο.

Τόσες μα τόσες στιγμές έχω να θυμάμαι! Τις καλές εννοείται πως θέλω να τις ξαναζήσω. Από τις κακές θα κρατήσω αυτά που με δίδαξαν, αυτά που μου έδωσαν, κυρίως την διαπίστωση πως τίποτα δεν διαρκεί για πάντα και πως η υπέρ-ανάλυση γεγονότων και καταστάσεων δεν βγάζει πουθενά. Σταματήστε, λοιπόν, να σκέφτεστε πολύ και ζήστε περισσότερο. Ζήστε τις στιγμές που σας χαρίζονται καθημερινά.

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Burn! Burn! Burn!

Ο θάνατος τρομάζει. Μιλάω για αυτούς που μένουν πίσω. Ο πόνος της απώλειας είναι βαρύς. Πολλώ δε μάλλον όταν ο άνθρωπος που έχει φύγει, υπέφερε. Λένε πάντα "ξεκουράστηκε", αλλά αυτός που ζει ακόμη δεν ξεκουράζεται. Σίγουρα όχι για τα επόμενα τρία χρόνια. 
Δεν φτάνει που πεθαίνει ο άνθρωπός σου, δεν φτάνει που τον βλέπεις παγωμένο και ακίνητο να μπαίνει μέσα σε ένα ξύλινο κουτί, να θάβεται με χώμα και να πλακώνεται από μάρμαρα, θα πρέπει να περιμένεις να περάσουν τρία χρόνια για να τον βγάλεις από εκεί. 

Έχω παρευρεθεί σε δύο εκταφές, στου μπαμπά μου και στη θείας μου. Καταρχάς, είναι υποχρεωμένο τουλάχιστον ένα μέλος της οικογενείας να είναι παρών στην διαδικασία, θέλει δε θέλει. Κατανοητό. Στην εκταφή του πατερούλη μου θυμάμαι ότι καθόμουν λίγο πιο μακριά από τον τάφο του, γιατί φοβόμουν για το τι θα αντικρίσω. Ο αδερφός μου καθόταν ακριβώς πάνω από το τάφο και θαύμαζα το κουράγιο του. Τελικά η πολύωρη διαδικασία (ναι, κρατάει ώρα αυτή η δυστυχία) έλαβε τέλος και ευτυχώς το σώμα του μπαμπά είχε λιώσει. Και λέω ευτυχώς, γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν βγάζουν κόκαλα από τον τάφο. Απλά σου λένε "δεν έχει λιώσει" και το σώμα θάβεται σε άλλο σημείο και φτου και από την αρχή. Σε αυτό το σημείο να τονίσω πως αυτά που λένε περί κατανάλωσης φαρμάκων και δυσκολίας στο λιώσιμο του νεκρού δεν ισχύουν απαραίτητα. Ο μπαμπάς μου είχε καταπιεί 3 φαρμακοβιομηχανίες και μια χαρά κόκαλα έβγαλαν. Τέλος παρέμβασης. Τελικά τα οστά του μπαμπά μπήκαν σε ένα κασελάκι, ήρθε ένας παπάς, κάτι διάβασε από πάνω τους, εγώ θαύμαζα την άψογη οδοντοστοιχία του μπαμπά που είχε παραμείνει αναλλοίωτη και προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω ότι αυτό που βλέπω κάποτε ήταν ο πρώτος μου έρωτας.

Στην εκταφή της θείας μου ήμουν μόνη μου. Παρέα με ένα καφέ και αρκετή νευρικότητα. Χειμώνας με ένα ελαφρύ χιόνι να πέφτει πάνω από το νεκροταφείο. Εκεί δίπλα στον τάφο έβλεπα τους εργάτες (δουλειά και αυτή...) να τραγουδάνε Καζαντζίδη (αμέ, είχαμε και μουσική υπόκρουση) να παίρνουν τις βαριοπούλες και να σπάνε τα μάρμαρα, να παίρνουν τις τσάπες και να βγάζουν χώμα και ξάφνου ο ένας εργάτης τραβάει από τα μαλλιά το κεφάλι και το ακουμπάει στο διπλανό τάφο. Κατανοώ πως οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να είναι λίγο κυνικοί, αδιάφοροι, ψυχροί, δεν είναι και ευχάριστη δουλειά να ξεθάβεις κάθε μέρα σώματα, αλλά ρε φίλε, το κεφάλι της θείας μου είναι, μην το ακουμπάς στον τάφο λες και είναι πορτατίφ! Τέλος πάντων, η διαδικασία συνεχίστηκε, πετούσαν τα κόκαλα σε ένα σημείο που είχαν απλώσει ένα σεντόνι, σε άλλο σημείο τα σκουπίδια που έβρισκαν μέσα στην τρύπα και σε κάποια φάση μου λένε "δεν έχει λιώσει". Κάτσε ρε παιδιά, τι βγάζουμε τόση ώρα; άλλον; Τελικά, ο προϊστάμενος της όλης διαδικασίας (ναι, υπήρχε και τέτοιος), ο οποίος όλη την ώρα δεν κούνησε το δαχτυλάκι του, παρά έδινε εντολές στους άλλους δύο, απεφάνθη πως έχει λιώσει (τι σκατά;) και πως θα πάνε τα οστά στο χωνευτήριο. Λέξη και αυτή...αχώνευτη. Με ρώτησαν αν θέλω να τους συνοδεύσω για να δω ότι, όντως, τα βάζουν εκεί, τους είπα ότι τους εμπιστεύομαι, υπέγραψα την χαρτούρα και έφυγα τρέχοντας. 

Σε δύο μήνες θα πρέπει να είμαι παρούσα στην εκταφή της μαμάς μου. Εδώ και τρία χρόνια δεν πατάω στο νεκροταφείο γιατί δεν θέλω να βλέπω έναν ψυχρό χώρο (δεν βοηθάνε τα κυπαρίσσια)  και να σκέφτομαι πως εκεί μέσα είναι η βασίλισσα μου. Μπορεί να λένε πως η ψυχή έχει πάει αλλού, αλλά το σώμα είναι ακόμη εκεί, να θυμίζει πως ο άνθρωπός σου δεν έχει φύγει ακόμη. Γιατί θα πρέπει ο οιοσδήποτε να το περνάει αυτό; Να περιμένει τρία χρόνια για να δεχτεί πως κανείς δεν θα γυρίσει πίσω, έφυγε για πάντα;

Καύση. Φεύγει η ψυχή, να φύγει και το σώμα. Τι νόημα έχει η ταφή του; Εγώ έξοδα και πόνο βλέπω. Και την βάναυση διαδικασία της εκταφής που σε υποχρεώνει να τα ζεις όλα από την αρχή. Καύση παιδιά, καύση.