Το σύνδρομο της Στοκχόλμης

Ονομάστηκε έτσι μετά την ομηρία τεσσάρων Σουηδών σε τράπεζα της Στοκχόλμης για έξι ημέρες, οι οποίοι, μετά την απελευθέρωση τους, έδειξαν ανεξήγητη συμπάθεια προς τους κακοποιούς. Στην ψυχολογία, αυτός ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει μία μακροχρόνια αιχμαλωσία όπου "ο αιχμάλωτος επιδιώκει να απομακρυνθεί συναισθηματικά από την κατάσταση με το να αρνείται ότι όντως αυτή συμβαίνει και έχει την εντύπωση πως όλα είναι ένα όνειρο".

Αν το φέρουμε στην καθημερινότητα, θα βρούμε πολλές περιπτώσεις στις οποίες είμαστε όμηροι, αλλά το αρνούμαστε και έχουμε αρχίσει να νιώθουμε συμπάθεια προς αυτό που μας αιχμαλωτίζει. Για παράδειγμα, στον τομέα της εργασίας. Μπορεί να είμαστε σε μία δουλειά, η οποία δεν μας ικανοποιεί, είτε γιατί δεν έχει ενδιαφέρον ως δουλειά, είτε γιατί δεν πληρωνόμαστε, είτε γιατί δεν έχει προοπτικές ανέλιξης, είτε γιατί το εργασιακό περιβάλλον δεν είναι ελκυστικό, παρ'ολ'αυτά μένουμε γιατί έχουμε αρχίσει να νιώθουμε συμπάθεια προς τους προϊσταμένους, πιστεύουμε τις όποιες δικαιολογίες τους, σχεδόν μπαίνουμε στην θέση τους και τους δικαιολογούμε.

Ένα ακόμη παράδειγμα είναι στις φιλικές-κοινωνικές σχέσεις. Πόσες φορές έχουμε παραμείνει σε μία παρέα ανθρώπων η οποία δεν μας προσφέρει τίποτα, πέρα από την διαπίστωση ότι μας χρειάζονται, μας έχουν ανάγκη, ότι φτιάχνουμε το κλίμα, και εμείς γινόμαστε αιχμάλωτοι μιας κακής διάθεσης που περνάει επάνω μας; αλλά δεν φεύγουμε γιατί το να νιώθεις κάπου χρήσιμος σε ανεβάζει, αλλά σε βάθος χρόνου αυτή η κατάσταση σε καταστρέφει. Όχι το να νιώθεις απαραίτητος, αλλά το να εισπράττεις όλη την αρνητική διάθεση των υπολοίπων και να την κάνεις κτήμα σου.

Τελευταίο παράδειγμα, από το οποίο εμπνεύστηκα την παρούσα δημοσίευση, είναι στις ερωτικές σχέσεις. Μένουμε μαζί με κάποιον/α είτε από συνήθεια, είτε από ανασφάλεια, είτε...είτε...ενώ κατά βάθος ξέρουμε πως δεν περνάμε καλά. Γινόμαστε ολοένα και πιο ολιγαρκείς και "βολευόμαστε". Και αυτό είναι αιχμαλωσία. Και δεν βρίσκουμε την δύναμη να φύγουμε, να τα παρατήσουμε όλα πίσω και να ξεκινήσουμε από την αρχή, γιατί μετά από καιρό νομίζουμε πως "έτσι πρέπει να είναι". Ζητιανεύουμε αγάπη, ενδιαφέρον, κατανόηση, επικοινωνία -πόσο θλιβερό- και παίρνουμε παγιωμένες καταστάσεις που δεν αλλάζουν, αν δεν τις αλλάξουμε εμείς.

Τελικά, πόσοι από εμάς πάσχουμε από το σύνδρομο της Στοκχόλμης;

Λίγες σκέψεις για τις "50 αποχρώσεις του γκρι" (ή αλλιώς, κορίτσια συνέλθετε)

Πριν από δύο χρόνια αγόρασα το βιβλίο "50 αποχρώσεις του Γκρι" και είναι τα 16€ που έχω κλάψει περισσότερο στην ζωή μου. Ενδεικτικό του πόσο μου άρεσε είναι το γεγονός ότι το χάρισα, ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση θα κοσμούσε την βιβλιοθήκη μου (τα βιβλία μου είναι η περιουσία μου). Εννοείται πως δεν αγόρασα τα άλλα δύο, μου τα περιέγραψαν και μου ήταν αρκετό.

Κρίνοντας από το α' μέρος, λοιπόν, διάβασα ένα κακογραμμένο βιβλίο μιας ανοργασμικής γυναίκας, με πολλά επιφωνήματα και λίγη έως μηδαμινή ουσία (πόσο πρέπει να ταλαιπωρήθηκε ο μεταφραστής...πόσο!). Φυσικά το βιβλίο είναι fiction, αυτά δεν γίνονται στην πραγματική ζωή κορίτσια, μην μπερδεύεστε. Δηλαδή, η "δεν βλέπομαι" παρθένα γνωρίζει τυχαία του σούπερ-wow-ζάπλουτο-γκόμενο ο οποίος-ω!-παθιάζεται με την παρθένα και θέλει να την μυήσει στα μυστικά του σεξ. Η απεριποίητη παρθένα κολακεύεται (λογικό) και δέχεται να της κάνει ό,τι θέλει. Σαδο-μαζο, κρεμάσματα, blindfolding, κεριά, πόνο κ.λ.π. Γιατί όλες οι γυναίκες έτσι ανακαλύψαμε το σώμα μας την πρώτη φορά: με έναν περπατημένο σαδιστή. Επίσης, αυτός ο κούκλος κ. Γκρέϊ, της παίρνει για δώρα κινητά, αυτοκίνητα, tablet, όλα στο budget του (εγώ θυμάμαι το δώρο που μου έκανε ο πρώτος μου ήταν μία μπλούζα από το καλάθι και δεν μου έκανε κιόλας). Αλλά είπαμε, fiction. Το όνειρο της ξεσκισμένης-πλέον-παρθένας μαθαίνω πως συνεχίζεται και στα επόμενα δύο βιβλία και-δεν θα το πιστέψετε-παντρεύονται και κάνουν και παιδί! Holy shit! Πόσο τυχερή! Πάντως, αν η "συγγραφέας" είχε χιούμορ θα το συνέχιζε και σε τέταρτο βιβλίο, όπου η κεντρική ηρωίδα θα παράταγε το τρελό γκομενάκι με την δικαιολογία "θέλω να αποκτήσω κι άλλες εμπειρίες". Όλα εγώ...

Αυτό το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας έγινε ταινία και θα βγει στις αίθουσες του Αγίου Βαλεντίνου, όπως επιτάσσει το σωστό marketing. Στην ταινία, βέβαια, δε πρωταγωνιστεί μία μέτρια κοπελίτσα όπως περιγράφεται στο βιβλίο, αλλά μία μουνάρα. Αλλά εντάξει, ταινία είναι, ακόμη πιο fiction. Και ακούω γυναίκες γύρω μου που έχουν λυσσάξει να πάνε να δουν την ταινία! Γιατί έχουν, λέει, διαβάσει και τα τρία βιβλία (!!) και θέλουν να δουν όλα αυτά που περιγράφονται γιατί θα είναι τσόντα!

Κορίτσια, κορίτσια, κορίτσια, σας παρακαλώ δώστε βάση λίγο. Σε ό,τι αφορά το σεξ, το βιβλίο δεν περιγράφει κάτι που δεν γίνεται στην πραγματική ζωή. Αν κάτι από όοοοολα αυτά που διαβάσατε το θέλετε, να το ζητήσετε! Δεν νομίζω να υπάρχει άντρας που να σας πει "όχι ρε μωρό, τρελή είσαι που θα κάνουμε τέτοια πράγματα;" (άντρες, επιβεβαιώστε με, σας παρακαλώ!). Τώρα, αν πιστεύετε πως με την ταινία, θα σας φύγουν οι αναστολές, οκ, θεμιτό. Αλλά να ξέρετε, αν μπείτε στο παιχνίδι με τα σαδο-μαζό δεν σημαίνει ότι θα σας παντρευτεί μετά, εντάξει;

Και αν θέλετε να δείτε τσόντα με σενάριο, βάλτε στο dvd τον "Εραστή της Λαίδης Τσάτερλι". Classic. 

Ζήσε την στιγμή

Μίρλα, γκρίνια, μανούρα με το παραμικρό. Μίζεροι άνθρωποι που λόγω οικονομικής κρίσης απέγιναν χειρότεροι. Και όσοι δεν ήταν ποτέ, κατήντησαν και αυτοί. Γιατί περί κατάντιας πρόκειται. Όλα μας φταίνε, όλα δείχνουν μαύρα, όλα και όλοι μας ενοχλούν.

Περπατάω στο δρόμο και βλέπω ανθρώπους σκυφτούς, μελαγχολικούς, με φάτσες στραβωμένες, λυπημένες, σε διαρκή ένταση και έτοιμοι για καυγά. Κανένα χαμόγελο, πουθενά φως στις ψυχές. Τα σπίτια έχουν γίνει φυλακές και υπάρχει διάχυτη η τάση φυγής. Από πού; από την ζωή που οι ίδιοι έφτιαξαν και πορεύονται σύμφωνα με τις επιλογές τους.

Και θέλω να γυρίσω και να τους σκουντήξω με δύναμη και να του πω "ξυπνήστε και ζήστε". Δύσκολο, ε; 

Ζωή είναι οι μικρές στιγμές που βιώνουμε. Και αυτό τώρα που έγραψα έγινε σε μία στιγμή η οποία πάει, χάθηκε. Και όταν το ξαναδιαβάσω θα έχει περάσει πάλι άλλη μία στιγμή. Μπορεί κάποιος που θα διαβάσει αυτό το κείμενο να θεωρήσει πως οι αισιόδοξοι ψάχνουν να βρουν φρούδες ευκαιρίες για να χαμογελάσουν. Είναι, όμως, έτσι;

Κατ' εμέ, όχι. Γιατί οι στιγμές που ζούμε δεν είναι πάντα ευχάριστες. Αλλά, όποιες κι αν είναι, τις ζούμε, γεμάτες, στο όλον τους, τις απορροφάμε και επιλέγουμε ποιες θα κρατήσουμε ως αναμνήσεις. 

Για εμένα στιγμές είναι: οι Κυριακές με τους φίλους μου στο σπίτι, τα πειράγματα μας, οι καζούρες μας, ο ήχος από τα γέλια τους. Ο σαββατιάτικος καφές με τον κολλητό μου. 

Το κούνημα της ουράς της Μπέλλας μου όταν με αντικρίζει, το κρύψιμο μέσα στο μπάνιο όταν φοβάται τα μπουμπουνητά, η χαρά της όταν της λέω να βγούμε βόλτα, τα σαλάκια της που τρέχουν όταν είναι κοντά σε φαγητό. 

Η πρώτη φορά που μου μίλησε, το χαμόγελο των ματιών του, η φωνή του, ο ήχος του τηλεφώνου όταν με καλεί, το καρδιοχτύπι όταν είναι να τον συναντήσω, η μελαγχολία όταν τον αποχωρίζομαι...

Η είδηση μιας αρρώστιας αγαπημένου προσώπου μου, ο θάνατος των γονιών μου, η μέρα που πέρασε και δεν είχα φαγητό σπίτι, το διαγώνισμα των Μαθηματικών στην α'γυμνασίου που είχα γράψει 5/20 (!), το μεσημέρι εκείνο που γλίστρησα με το αμάξι και τράκαρα στο πεζοδρόμιο.

Τόσες μα τόσες στιγμές έχω να θυμάμαι! Τις καλές εννοείται πως θέλω να τις ξαναζήσω. Από τις κακές θα κρατήσω αυτά που με δίδαξαν, αυτά που μου έδωσαν, κυρίως την διαπίστωση πως τίποτα δεν διαρκεί για πάντα και πως η υπέρ-ανάλυση γεγονότων και καταστάσεων δεν βγάζει πουθενά. Σταματήστε, λοιπόν, να σκέφτεστε πολύ και ζήστε περισσότερο. Ζήστε τις στιγμές που σας χαρίζονται καθημερινά.

Burn! Burn! Burn!

Ο θάνατος τρομάζει. Μιλάω για αυτούς που μένουν πίσω. Ο πόνος της απώλειας είναι βαρύς. Πολλώ δε μάλλον όταν ο άνθρωπος που έχει φύγει, υπέφερε. Λένε πάντα "ξεκουράστηκε", αλλά αυτός που ζει ακόμη δεν ξεκουράζεται. Σίγουρα όχι για τα επόμενα τρία χρόνια. 

Δεν φτάνει που πεθαίνει ο άνθρωπός σου, δεν φτάνει που τον βλέπεις παγωμένο και ακίνητο να μπαίνει μέσα σε ένα ξύλινο κουτί, να θάβεται με χώμα και να πλακώνεται από μάρμαρα, θα πρέπει να περιμένεις να περάσουν τρία χρόνια για να τον βγάλεις από εκεί. 

Έχω παρευρεθεί σε δύο εκταφές, στου μπαμπά μου και στη θείας μου. Καταρχάς, είναι υποχρεωμένο τουλάχιστον ένα μέλος της οικογενείας να είναι παρών στην διαδικασία, θέλει δε θέλει. Κατανοητό. Στην εκταφή του πατερούλη μου θυμάμαι ότι καθόμουν λίγο πιο μακριά από τον τάφο του, γιατί φοβόμουν για το τι θα αντικρίσω. Ο αδερφός μου καθόταν ακριβώς πάνω από το τάφο και θαύμαζα το κουράγιο του. Τελικά η πολύωρη διαδικασία (ναι, κρατάει ώρα αυτή η δυστυχία) έλαβε τέλος και ευτυχώς το σώμα του μπαμπά είχε λιώσει. Και λέω ευτυχώς, γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν βγάζουν κόκαλα από τον τάφο. Απλά σου λένε "δεν έχει λιώσει" και το σώμα θάβεται σε άλλο σημείο και φτου και από την αρχή. Σε αυτό το σημείο να τονίσω πως αυτά που λένε περί κατανάλωσης φαρμάκων και δυσκολίας στο λιώσιμο του νεκρού δεν ισχύουν απαραίτητα. Ο μπαμπάς μου είχε καταπιεί 3 φαρμακοβιομηχανίες και μια χαρά κόκαλα έβγαλαν. Τέλος παρέμβασης. Τελικά τα οστά του μπαμπά μπήκαν σε ένα κασελάκι, ήρθε ένας παπάς, κάτι διάβασε από πάνω τους, εγώ θαύμαζα την άψογη οδοντοστοιχία του μπαμπά που είχε παραμείνει αναλλοίωτη και προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω ότι αυτό που βλέπω κάποτε ήταν ο πρώτος μου έρωτας.

Στην εκταφή της θείας μου ήμουν μόνη μου. Παρέα με ένα καφέ και αρκετή νευρικότητα. Χειμώνας με ένα ελαφρύ χιόνι να πέφτει πάνω από το νεκροταφείο. Εκεί δίπλα στον τάφο έβλεπα τους εργάτες (δουλειά και αυτή...) να τραγουδάνε Καζαντζίδη (αμέ, είχαμε και μουσική υπόκρουση) να παίρνουν τις βαριοπούλες και να σπάνε τα μάρμαρα, να παίρνουν τις τσάπες και να βγάζουν χώμα και ξάφνου ο ένας εργάτης τραβάει από τα μαλλιά το κεφάλι και το ακουμπάει στο διπλανό τάφο. Κατανοώ πως οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να είναι λίγο κυνικοί, αδιάφοροι, ψυχροί, δεν είναι και ευχάριστη δουλειά να ξεθάβεις κάθε μέρα σώματα, αλλά ρε φίλε, το κεφάλι της θείας μου είναι, μην το ακουμπάς στον τάφο λες και είναι πορτατίφ! Τέλος πάντων, η διαδικασία συνεχίστηκε, πετούσαν τα κόκαλα σε ένα σημείο που είχαν απλώσει ένα σεντόνι, σε άλλο σημείο τα σκουπίδια που έβρισκαν μέσα στην τρύπα και σε κάποια φάση μου λένε "δεν έχει λιώσει". Κάτσε ρε παιδιά, τι βγάζουμε τόση ώρα; άλλον; Τελικά, ο προϊστάμενος της όλης διαδικασίας (ναι, υπήρχε και τέτοιος), ο οποίος όλη την ώρα δεν κούνησε το δαχτυλάκι του, παρά έδινε εντολές στους άλλους δύο, απεφάνθη πως έχει λιώσει (τι σκατά;) και πως θα πάνε τα οστά στο χωνευτήριο. Λέξη και αυτή...αχώνευτη. Με ρώτησαν αν θέλω να τους συνοδεύσω για να δω ότι, όντως, τα βάζουν εκεί, τους είπα ότι τους εμπιστεύομαι, υπέγραψα την χαρτούρα και έφυγα τρέχοντας. 

Σε δύο μήνες θα πρέπει να είμαι παρούσα στην εκταφή της μαμάς μου. Εδώ και τρία χρόνια δεν πατάω στο νεκροταφείο γιατί δεν θέλω να βλέπω έναν ψυχρό χώρο (δεν βοηθάνε τα κυπαρίσσια)  και να σκέφτομαι πως εκεί μέσα είναι η βασίλισσα μου. Μπορεί να λένε πως η ψυχή έχει πάει αλλού, αλλά το σώμα είναι ακόμη εκεί, να θυμίζει πως ο άνθρωπός σου δεν έχει φύγει ακόμη. Γιατί θα πρέπει ο οιοσδήποτε να το περνάει αυτό; Να περιμένει τρία χρόνια για να δεχτεί πως κανείς δεν θα γυρίσει πίσω, έφυγε για πάντα;

Καύση. Φεύγει η ψυχή, να φύγει και το σώμα. Τι νόημα έχει η ταφή του; Εγώ έξοδα και πόνο βλέπω. Και την βάναυση διαδικασία της εκταφής που σε υποχρεώνει να τα ζεις όλα από την αρχή. Καύση παιδιά, καύση.

Φλεγμονή στον εγκέφαλο

Έχει ειπωθεί πολλάκις, νομίζω το έχω αναφέρει κι εγώ στο παρελθόν, πως η παρούσα κρίση δεν είναι οικονομική, αλλά είναι κρίση ηθών και αξιών. Ένας σταρχιδισμός, ένας ωχαδερφισμός, μία γενικότερη αδιαφορία που κάνει τις εξαιρέσεις να γίνονται είδηση!

Άκουσα τελευταία την φράση "δεν έχω χρόνο να φροντίσω τους κώλους άλλων, έχω να σκεφτώ τον δικό μου" και ευτυχώς μου έκανε έκπληξη. Και λέω ευτυχώς για να μην νιώθω ότι έχω πέσει κι εγώ σε αυτή τη λούμπα των καιρών. Δεν είναι υποχρεωμένος κάποιος να βοηθάει τον διπλανό του, αν και νόμιζα πως αυτό είναι στην φύση του ανθρώπου. Αλλά το να το ομολογεί τόσο απροκάλυπτα δημιουργεί μία φασαρία στα αυτιά.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα συνέβη τις προάλλες στην γειτονιά μου (στο Σόχο της Αθήνας, όπως την αποκαλώ): τράκαραν δύο αμάξια στην διασταύρωση. Δεν κουνήθηκε κανείς από τους παρευρισκόμενους γύρω από αυτή! Δεν έριξαν καν ένα βλέμμα προς την διασταύρωση, παρά συνέχισαν να παίζουν τάβλι. Όταν τους είπα "παιδιά, τράκαραν στην γωνία", η απάντηση που πήρα ήταν "ε και; πρώτη φορά είναι;". Δεν ήταν τόσο τα λεχθέντα που με ξένισαν, αλλά η αντίδραση, ή μάλλον η μη αντίδραση. Σκέφτηκα αμέσως πως αν κάποια στιγμή φωνάξω "βοήθεια" θα νομίσουν πως μιλάω στον τηλεφωνητή του ΙΚΑ και δεν θα ασχοληθεί κανείς μαζί μου.

Και αυτό ήταν ένα πολύ απλό παράδειγμα. Τόσα και τόσα συμβαίνουν καθημερινά και δη στις διαπροσωπικές σχέσεις. Αδιαφορία για τα θέλω, τα πιστεύω, τις ανάγκες των άλλων και μότο της ζωής "μακριά από τον κώλο μας και ας μπει όπου να'ναι". Απαθείς ακροατές για το φαίνεσθαι, σκέψεις "βρε τι έπαθε ο άνθρωπος, ευτυχώς δεν το έπαθα εγώ", ανάγκη για επιβίωση επί πτωμάτων (κυριολεκτικά σε πολλές περιπτώσεις) και η ευαισθησία να περιορίζεται σε φιλανθρωπίες και κοινές δράσεις με άγνωστο αποτέλεσμα. 

Και όλο αυτό αποδίδεται στην οικονομική κρίση; δεν νομίζω. Είναι φανερό πως αυτή κρίση έγινε δικαιολογία για να βγουν στην επιφάνεια καταπιεσμένα αισθήματα και ιδέες που δεν είχαν χώρο σε μία "τακτοποιημένη" χώρα. Οι βολεμένοι έχασαν τα κεκτημένα (τα ποια;), οι υπόλοιποι αγανάκτησαν δικαιολογημένα και υπάρχει και ένα μικρό ποσοστό που έμεινε ανεπηρέαστο και με το οποίο δεν θα ασχοληθώ στο παρόν. 

Και σε όλο αυτό το χάος οι περισσότεροι άνθρωποι πέφτουν ψυχολογικά και δεν βρίσκουν φως πουθενά. Κάτι λείπει, και δεν είναι τα χρήματα. Σε αυτό το σημείο θα δανειστώ μία σκέψη-φράση του Στέλιου Ράμφου ("Η λογική της παράνοιας") και θα πω πως από την Ελλάδα λείπει ένας πνευματικός ηγέτης. Αυτός που θα οδηγήσει την σκέψη στα σημαντικά της ζωής, θα δώσει όραμα και ελπίδα, όχι τάζοντας φοροελαφρύνσεις ή αύξηση μισθών και συντάξεων, αλλά προτρέποντας τους ανθρώπους να σκεφτούν και να νιώσουν. 

Ακούγεται ρομαντικό; χμ....

Woodcastle Memories

Λίγες μέρες πας διακοπές στο εξοχικό και αναπόφευκτα σκάνε από παντού οι αναμνήσεις...

Τότε που ήμασταν μικρά και κατεβαίναμε στην θάλασσα με τα playmobil και τις barbie και οι γονείς προσπαθούσαν να μας μαζέψουν από την θάλασσα για να ανέβουμε για φαγητό. Τα βράδια μαζευόμασταν στην γειτονιά και παίζαμε κρυφτό και κρυβόμασταν στα πιο απίθανα μέρη! Οι γονείς δεν ανησυχούσαν καθότι η γειτονιά δεν ήταν μεγάλη. Μία φωνή έβαζαν και εμφανιζόμασταν μπροστά τους. Αν δεν παίζαμε κρυφτό, μαζευόμασταν στα σκαλάκια ή στην παιδική χαρά και μιλούσαμε ή κάναμε φάρσες. Ξεφουσκώναμε ποδήλατα ή κόβαμε τα τριαντάφυλλα από τους κήπους.

Μεγαλώνοντας, ζηλεύαμε τα μεγαλύτερα αδέρφια μας που είχαν αρχίσει να βγαίνουν στην πόλη, αλλά παίζαμε μαζί τους ρακέτες και κρυφτό στην βάρκα για να μπαλατζάρουμε την ηλικιακή διαφορά. Και όλο προστίθεντο νέα παιδιά στην παρέα και μπαίνοντας στην εφηβεία ξεκίνησαν τα καρδιοχτύπια και οι αγνοί έρωτες, τα ξενύχτια στην παραλία με μουσική και κρυφές μπύρες.

Και μετά μεγαλώσαμε και εμείς και βγαίναμε στην πόλη, είτε με τα πόδια, είτε με auto-stop. Κάναμε και τα πρώτα μας μεθύσια, ακούσαμε τις τσιρίδες από τους γονείς μας, αλλά πέρα από τον πονοκέφαλο της επόμενης μέρας, θεωρούσαμε πως κάτι κατορθώσαμε. Και όλο μεγάλωνε η παρέα και πλέον τα μεσημέρια μαζευόμασταν στο "Μπαράκι" για ούζα, καφέ, τάβλι, χαζοβάρεμα και γνωρίσαμε παιδιά και από τα γύρω χωριά και γίναμε πολλοί. Τις νύχτες το πρόγραμμα ήταν "Βαβέλ", "Flight", "Ζινό", "Flight", πιτσαρία. Σε κάποια μαγαζιά συναντούσαμε τα αδέρφια μας, στα υπόλοιπα κάναμε χαζομάρες μακριά από την επίβλεψή τους. Τι χαζομάρες δηλαδή; κάνα τσιγάρο, κάνα σφηνάκι, κάνα φιλάκι.

Ξεμοναχιάσματα στον Πευκιά, κρυφά ραντεβού, ζήλιες και πολύ μα πολύ παιχνίδι.

Μέχρι που παραμεγαλώσαμε και η παρέα χάθηκε. Άλλοι άλλαξαν μέρος διακοπών, άλλοι παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια, άλλοι κανένας μας δεν ξεχνάει την Συκιά. Τον τραγόπαπα, τον ψαρά, τον Μίχο, τον Λάκη, τον Τζαμίγκο, τον ψωμά που ερχόταν με το βανάκι, το τρίκυκλο του κυρ Μήτσου, τις βόλτες με τα ποδήλατα στα Καρυώτικα και τόσα μα τόσα άλλα!

Θερμές ευχαριστίες για τις αναμνήσεις στους:

Λένα, Παύλος, Μαργαρίτα, Χριστίνα, Τάσος, Νεκροταφείο, Πένυ, Έρικα, Ιωάννα, Αντρέας, Δημητράκης, Παναγιώτης, Τζωρτζίνα, Κατιάνα, Φραγκίσκος, Χρήστος, Βαγγέλης, Ρωξάνη, Λίλυ, Άννυ, Σκου, Μάριος, Αλέξης, Γιάννης, Ντίνα, Φανή, Διαμαντή, Δέσποινα, Κώστα, Σώστη, Δαμιανό, Θανάση, Στέλιο, Τερίνα, Σάσα, Νίκη, Μαρία, Κουμέντης, Βασίλης, Στέλιος, Μάξιμος, Ρόμπερτ, Μπάμπης, Λιναρδόπουλοι, Νατάσα, Τζοάνα, Έφη, Πένυ, Βασιλάκης, Λουκά και ποιούς ξεχνάω;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Το κείμενο αφιέρωνεται στην μνήμη του Αντώνη Λουτσίδη.

Εσύ γκρίνιαξες σήμερα αρκετά;

Τι όμορφη νύχτα η χθεσινή! (24-06-2014). Η εθνική μας ομάδα πέρασε στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου για πρώτη φορά στην ιστορία της! Και για πρώτη φορά σε αυτή την τελική φάση είδα την Ελλαδάρα να παίζει ωραία μπάλα, με ταχύτητα, οργανωμένα και φυσικά...με ψυχή! Ναι, βοήθησε η τύχη, αλλά στο ποδόσφαιρο χρειάζεται και αυτή. Τρία δοκάρια και με δύο αναγκαστικές αλλαγές στο πρώτο εικοσάλεπτο, η τύχη όφειλε να χαμογελάσει στο τέλος! 

Χαρές και πανηγύρια όπου υπάρχει ελληνισμός, όμορφες εικόνες από τα γλέντια, με καλύτερους τους ίδιους μας τους ποδοσφαιριστές στο πούλμαν της επιστροφής! Η γλυκιά αγαλλίαση που έρχεται μετά από έναν αγχωτικό αγώνα....πανέμορφο συναίσθημα. Η μισή Ελλάδα δεν έχει φωνή σήμερα, αλλά δεν μας πειράζει!

Και δεν περνάνε λίγα λεπτά, φίλε αναγνώστη, από την λήξη του αγώνα, και ενόσω είμαστε ακόμη με τα χαμόγελα στις φάτσες, ξεκινάνε στα social media κάτι γκρίνιες, κάτι μαυρίλες, κάτι μαλακίες, με λογοπαίγνια για τον Σαμαρά και κάτι τύπου "μην χαίρεστε, θα έρθουν και άλλα μνημόνια" και γέμισε το διαδίκτυο μπαρούφες και τετριμμένες σαχλαμάρες με γερές δόσεις μιζέριας που-ω! τι έκπληξη- η πλειοψηφία των σχολίων αυτών προέρχονταν από "αριστερούς". Και αναρτήσεις για το χαράτσι της ΔΕΗ, και πως δεν θα γίνουμε πιο πλούσιοι μετά από αυτή τη νίκη και άλλα τέτοια κλαψομουνιάρικα και αναρωτιέμαι: πόσο μαλάκας είσαι ρε φίλε; 

Πόση ανάγκη έχεις να μιζεριάσεις; Γιατί δεν αφήνεις λίγο τον εαυτό σου να χαρεί; Ναι, δεν θα μπουν λεφτά στην τσέπη σου, αλλά γέμισε χαρά η ψυχή σου. Σου συμβαίνει συχνά αυτό; Αν δεν μπορείς να απολαύσεις μία τόσο μεγάλη πρόκριση και συνεχίζεις την επανάσταση του καναπέ, μίζερος και γκρινιάρης θα παραμείνεις. Χαλάρωσε και ζήστο! Και κράτα την παπαρολογία για πάρτη σου. Και αύριο μέρα είναι. 

Σουτ τηλεφώνημα

Ξεκινάει το Παγκόσμιο Κύπελλο απόψε και οι απανταχού ποδοσφαιρόφιλοι θα κολλήσουν στους καναπέδες για ένα μήνα. Πέρα από τα γκολ, το θέαμα, τον πανικό στις κερκίδες, στην Ελλάδα ξεχωρίζουν οι μεταδόσεις των Ελλήνων δημοσιογράφων. Ακολουθούν κάποιες που θυμάμαι:

Μανώλης Μαυρομάτης
Φυσικά και θα ξεκινούσα με τον Μανόλο. Είναι οι πιο cult περιγραφές...μακράν. Γρήγορη ομιλία, πληροφορίες αδιάφορες για τους ποδοσφαιριστές (με αλησμόνητη αυτή με τον βουδιστή Ρομπέρτο Μπάτζιο στο Ιταλία-Βουλγαρία), αλλαγή των ονομάτων (π.χ. Ντε Μπουρ, Ντε Μπερ), περιγραφή φάσεων που μόνο ο ίδιος βλέπει, χαρές-πανηγύρια-τηλεόρασεις.

Αλέκος Θεοφιλόπουλος
Ο σπορτκάστερ που ενθουσιάζεται σε δεύτερο χρόνο. Δηλαδή, "και είναι το γκολ.....ΕΙΝΑΙ ΤΟ 1-0 ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΡΑΖΙΛΙΑ!". Χαρακτηριστικό το τράβηγμα των ονομάτων, π.χ. Βαλντεράαααααμα, Ασπρίγιααααααα

Μιχάλης Τσώχος
Ουαί και αλίμονο αν πάρει ο επιτιθέμενος την μπάλα από την σέντρα. Μέχρι να γίνει φάση κοντεύει να πάθει ανακοπή ο Μιχαλάκης. Κι εμείς, επίσης. Ο πατήρ Σταύρος ήταν πιο ήρεμος. Έως πολύ.

Κώστας Βερνίκος
Λίγο που δεν ξέρει ποδόσφαιρο, λίγο που δεν μαθαίνει τα ονόματα των ποδοσφαιριστών, δεν θέλει και πολύ για να πλήξεις με τις περιγραφές του.

Γιάννης Αργυρίου
Ξυπνήστε καλέ! Αργυρίου λέω!

Στράτος Σεφτελής
Χαιρόταν για το τσάμπα ταξίδι, το γήπεδο, τους οπαδούς και αυτό φαινόταν στην γλαφυρή περιγραφή του. Δεν πα να ήταν αδιάφορος ο αγώνας; Ο Στράτος ενθουσιασμένος!

Νίκος Κατσαρός
Ο "σκουντάτε με όταν γίνεται φάση να την περιγράψω ετεροχρονισμένα και να βρω λάθος στην διαιτησία"

Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Το αλμανάκ του ποδοσφαίρου. Δεν έχουν σημασία οι φάσεις. Σημασία έχει να μάθει ο τηλεθεατής πόσα κύπελλα έχει πάρει κάθε ομάδα, πότε, τι καιρό είχε σε κάθε αγώνα, πόσοι τραυματισμοί είχαν γίνει και ένα σωρό άλλες αδιάφορες πληροφορίες. Χρήστο, το τόπι!

Γιάννης Διακογιάννης
Τον πρόλαβα στις τελευταίες του περιγραφές και μου ακουγόταν κουρασμένος. Σε περίπτωση που είχε και σχολιαστή στο πλάι, έβγαζε καφέ, κουλουράκια και έπιανε ψιλή κουβεντούλα. 

Στα πρώτα μουντιάλ που είχα παρακολουθήσει υπήρχε κι ένας σπορτκάστερ που χρησιμοποιούσε πολύ το σχήμα λιτότητας. Π.χ. "μπαλιά όχι κακή". Νομίζω πως λέγεται Γρηγοράκης, αλλά μπορεί και να λανθάνω. 

Από σήμερα, λοιπόν, αράζω καναπέ και χαζεύω για ώρες μπαλίτσα. Πού ξέρετε; Μπορεί να έχουμε και καμία δυνατή περιγραφή....τελικού! Άντε, καλή μας απόλαυση!

Ανακύκλωση τώρα!

Ανέκαθεν πίστευα πως αποτελώ αυτό που λέμε "μέσο τηλεθεατή". Ακόμη και τώρα που δεν παρακολουθώ πολύ τηλεόραση, πάλι πιστεύω πως αντιπροσωπεύω ένα μεγάλο κομμάτι του Έλληνα τηλεθεατή. Γιατί, κακά τα ψέματα, η ελληνική τηλεόραση έπαψε να έχει ενδιαφέρον. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις δεν κάνουν τον κανόνα. Γιατί, εκεί που πιστεύει κανείς πως θα δει κάτι διαφορετικό, βλέπει πάλι επαναλήψεις. Και δεν αναφέρομαι τόσο στα προγράμματα, όσο στα πρόσωπα.

Αλήθεια, σε ποιον έλειψε η Ρούλα Κορομηλά από την ελληνική τηλεόραση; Καλά να είναι η γυναίκα-εκτιμώ τους ανθρώπους που βγαίνουν νικητές από μία μάχη με δύσκολες αρρώστιες-αλλά γιατί επιστροφή στα τηλεοπτικά δρώμενα; Τι ακριβώς έχει να προσφέρει;

Ρίκα Βαγιάνη. Στ'αλήθεια τώρα; Επιστροφή από Αυστραλία για να πάρει εκπομπή στην δημόσια τηλεόραση; Τόσο πετυχημένη στο παρελθόν που θα σκάγαμε αν δεν την ξαναβλέπαμε;

Πέτρος Κωστόπουλος. Αν δεν του έδωσαν την εκπομπή για να τσαντίσει τους υπαλλήλους της ΙΜΑΚΟ, πραγματικά δεν ξέρω τον λόγο της τηλεοπτικής  ύπαρξής του, και δη σε πρωινή εκπομπή.

Γιώργος Λιάγκας. Λιάγκας παντού. Λιάγκας στο πρωινό, Λιάγκας στη βραδινή ζώνη, Λιάγκας στο ραδιόφωνο. Λιάγκας τώρα και στα Τρίκαλα.

Έλλη Στάη. Έκανε ένα guest στις εκλογές, προετοιμάζοντας- ενδεχομένως- την επιστροφή της. Έλλη μείνε όπου είσαι. Δε λείπεις.

Κώστας Χαρδαβέλλας. Σε αντιγραφή πανηγυρτζίδικης εκπομπής. Στην οποία, μάλιστα, δείχνει να βαριέται. Θου Κύριε!

Ήταν ορισμένα παραδείγματα τηλεοπτικών επιστροφών ή διατήρησης τηλεοπτικής παρουσίας, τα οποία προσωπικά με κουράζουν και με απομακρύνουν ακόμη περισσότερο από το χαζοκούτι. Κι αν αναλογιστώ πως υπάρχουν χιλιάδες νέα παιδιά με φρέσκες ιδέες και όρεξη, απορώ γιατί οι καναλάρχες διατηρούν τα "τηλεοπτικά απολιθώματα". Αν το κάνουν γιατί τους φέρνουν διαφημίσεις, άρα έσοδα, μάλλον δεν έχουν ψυχολογήσει καλά το τηλεοπτικό κοινό. Και αν η AGB τους δίνει νούμερα ότι έκαστη εκπομπή πάει καλά, είναι γιατί αφήνουμε ανοιχτές τις τηλεοράσεις για να ακούγεται φασαρία και να αποτρέπουμε τους κλέφτες. Λέω εγώ...

Unconditional Love

Μεγάλωσα με αδέσποτες γάτες. Τις μαζεύαμε από το δρόμο με τον αδερφό μου και τις φροντίζαμε, τις ταΐζαμε και φυσικά παίζαμε μαζί τους κάθε που γυρνούσαμε από το σχολείο. Και παρ'όλο που πέρασα τα παιδικά μου χρόνια με γατούλες και έκλαψα πολύ όταν τις έχασα, κορόιδευα όποιον έβλεπα να κάνει σα παλαβός για το ζώο του. Μέχρι που ήρθε στη ζωή μου η Μπέλλα.

Όταν  βρήκα την Μπέλλα ήταν ένα αδεσποτάκι 4 μηνών. Σαν μωράκι που ήταν, έκλαιγε συχνά γιατί προφανώς του έλειπε η μαμά του. Την υιοθέτησα ένα μήνα πριν πεθάνει η μητέρα μου, πράγμα που-όπως έχω αναφέρει πολλάκις-το θεωρώ σημαδιακό. Όταν την έφερα σπίτι, ήταν λίγο περίεργα. "Και τώρα τι σε κάνω εσένα;" . Την αγάπησα σε δευτερόλεπτα. Την κρατούσα αγκαλιά για να νιώθει ασφάλεια. Άρχισε δειλά να εκδηλώνεται και μέσα σε λίγο διάστημα γίναμε ένα. 

Κάθισα και σκέφτηκα τα θετικά και τα αρνητικά που μου προσφέρει ο σκύλος μου. Στα αρνητικά βρήκα το ότι, όταν είναι η εποχή που μαδάει, γεμίζει το σπίτι τρίχες. Στα θετικά, όμως, βρήκα πολλά:

• δίνεις αγάπη, παίρνεις μόνο αγάπη. Άπαξ και φροντίζεις το σκυλί σου, δεν υπάρχει περίπτωση να σε προδώσει. Θα σε αγαπάει για πάντα. Ναι, εδώ υπάρχει το "πάντα". Ακόμη κι αν το μαλώσεις, σε ελάχιστα λεπτά, θα έρθει να σε φιλήσει.
• είναι αντικαταθλιπτικό και χαλαρωτικό. Λίγα λεπτά παιχνίδι με το σκυλί και ηρεμείς απόλυτα. 
• έγινα ακόμη πιο τρυφερή. Όταν βλέπεις ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα να σε κοιτάει στα μάτια και να αναζητά τα χάδια σου, δεν μπορείς να αρνηθείς.
• με έμαθε και αυτό πως η χαρά είναι στα μικρά πράγματα της ζωής. Ο ενθουσιασμός της όταν της λέω να πάμε βόλτα ή όταν της δίνω ένα μπισκοτάκι είναι αρκετός για να δώσει στην καρδιά μου ικανοποίηση και αγαλλίαση.
• με γεμίζει ευτυχία όταν την χαζεύω να παίζει με τα παιχνίδια της ή να κάνει νάζια.
• με έκανε να αγαπήσω ακόμη περισσότερο τους ανθρώπους και να είμαι πιο συμπονετική.

Τελικά δεν βρίσκω κανένα σοβαρό αρνητικό στην σχέση μου με το σκυλάκι μου. Ξέρω πως κάθε μέρα ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι για να την δω, να βγούμε βόλτα, να παίξουμε και να καθίσουμε μαζί στον καναπέ να κάνουμε αγάπες. Εκτιμώ βαθύτατα τους ανθρώπους που επιλέγουν να υιοθετήσουν ένα αδέσποτο παρά να αγοράσουν. Σύμφωνα με έρευνες τα αδέσποτα έχουν μέσο χρόνο ζωής ένα χρόνο. Παγκόσμια ημέρα αδέσποτων ζώων σήμερα 04 Απριλίου. Αν έχετε την δυνατότητα (οικονομική, χώρου κλπ), υιοθετήστε ένα αδέσποτο. Μόνο καλό μπορεί να σας προσφέρει. Ποιος δεν θα ήθελε να τον αγαπάνε για πάντα;