ΔΝΤ, μνημόνια κι έναν καφέ βρε παιδιά!

Να που μπήκαμε κι εμείς υπό καθεστώς κηδεμονίας. Κι έχουμε πλέον κάποιον πάνω από το κεφάλι μας να ελέγχει το πότε αναπνέουμε. Όσο αναπνέουμε ακόμα, γιατί και αυτό το βλέπω να πηγαίνει για "κούρεμα". 

Και κόπηκαν οι χαρές από τον Έλληνα. Και περιόρισε τα ταξίδια, την διασκέδαση, το φαγητό, τον ρουχισμό. Διαβάσατε καλά; περιόρισε. Γιατί ο Έλληνας κουτσά-στραβά θα βρει τρόπο να βγει, να πιει, να κοινωνικοποιηθεί. Θα κόψει από αλλού, ξέρει αυτός. 

Αυτή η κρίση, όπως όλα σχεδόν στην ζωή, έχει τα αρνητικά της και τα θετικά της. Ας δούμε αρχικά τα θετικά. Στηριζόμενη πάντα σε προσωπικές εμπειρίες και σε όσα έχουν δει τα μάτια μου.

Αυτή η κατάσταση, λοιπόν, έχει φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά. Το "βοηθάτε αλλήλους" μπήκε δυναμικά στην ζωή μας. Στην γειτονιά παίζει πολύ η διασκέδαση ρεφενέ. Ένας βάζει το φαγητό, ο άλλος τα ποτά, ο άλλος τα κάρβουνα και πάει λέγοντας. Όποιος δεν έχει να φάει, βρίσκει ένα πιάτο φαί από τον γείτονα. 
Και ξαφνικά όλος ο κοινωνικός μας κύκλος είναι στην ίδια μοίρα και μπορούμε να καταλάβουμε τα όποια προβλήματα ανακύπτουν. Και κάπου αρχίσαμε να δίνουμε σημασία. Και κάπως γίναμε ίσοι, όλοι στον ίδιο κουβά.

Υπήρξαν, όμως, και άλλες αντιδράσεις. Λόγου χάριν, άκουσα με τα αυτιά μου να λένε "καλά να πάθει, όταν τα σκορπούσε (τα λεφτά) ήταν καλά". Χαιρέκακοι άνθρωποι βγήκαν στην επιφάνεια. Μισαλλοδοξία και φθόνος. Κουτό, αν το σκεφτεί κανείς σοβαρά, γιατί στο μέλλον θα μπρορούσε να βρεθεί ο οιοσδήποτε στην θέση του. Οκ, έκανε κακούς χειρισμούς. Έφαγε από εκεί που δεν έπρεπε. Πλούτισε "αναπάντεχα". Εις βάρος σου ενδεχομένως. Τί συμφέρον έχεις άνθρωπέ μου να μιλάς ή να σκέφτεσαι έτσι; Εκτός και αν βγάζεις το άχτι σου, οπότε πάω πάσο.

Σε προσωπικό επίπεδο, η κρίση με επηρέασε όπως όλους στα μεσαία κοινωνικά στρώματα. Το κρέας περιορίστηκε στην μία φορά τον μήνα, οι βραδινές έξοδοι περιορίστηκαν στο ακέραιο, δουλεύω για να πληρώνω λογαριασμούς κ.ο.κ. Δεν μπορώ να πω ότι με έχει πιάσει κατάθλιψη γιατί ξέρω πως όλη αυτή η περιπέτεια κάποια στιγμή σύντομα θα τελειώσει. Ποτέ δεν ήμουν σπάταλη, ποτέ δεν ξόδευα αβέρτα τα λεφτά μου. Πάντα λελογισμένα. Αυτό, όμως, που μαζεύω λεπτό προς λεπτό τα φράγκα για να βγω να πιω εναν γαμωκαφέ με τους φίλους μου, ε αυτό μου έχει κοστίσει! 

Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση

Λίγες σκόρπιες σκέψεις σχετικά με τις εξελίξεις στην Κρατική Τηλεόραση.

Όλοι οι Έλληνες παραπονιούνται χρόνια για το ατελείωτο χάλι που επικρατεί στην ΕΡΤ. Υψηλές αμοιβές, υπεράριθμοι υπάλληλοι (που πολλοί δεν πάταγαν καν στα γραφεία τους), υπερτιμολογήσεις εκπομπών, και το νταβατζιλίκι της εισφοράς στον λογαριασμό της ΔΕΗ. Μάσα, μάσα, μάσα. Ακούγεται μόνο η γνώμη της εκάστοτε κυβέρνησης και περνάει πάντα η γραμμή της. Και δώσε ρουσφέτια και σπατάλη χρήματος.

Εξυγίανση ναι, αλλά κλείσιμο; Γιατί κλείσιμο; Γιατί στο δρόμο τόσοι υπάλληλοι; Δεν είναι όλοι τεμπέληδες, δεν είναι όλοι κομματικά διορισμένοι, δεν τα ξύνουν όλοι εκεί. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος; Αναρωτιέμαι...

Ναι, κανείς δεν θέλει να πληρώνει κερατιάτικα. Και κάποια στιγμή έπρεπε να τελειώσει αυτή η κοροϊδία. Διαφωνώ με τον τρόπο που έγινε. Διαφωνώ, γιατί έδωσε σε πολλούς το πάτημα να μιλήσουν για χούντα και φασισμό. Διαφωνώ, γιατί μαζί τα ξερά καίγονται και τα χλωρά.

Η Δημόσια Τηλεόραση πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει, αν θέλουμε να θεωρούμαστε δημοκρατικό κράτος. Κάτω από άλλο πρίσμα σαφώς. Και να διορθωθούν όλα όσα πρέπει να διορθωθούν. Είναι περίεργο και μόνο το γεγονός ότι δεν εκπέμπει το σήμα της...

Δεν ξέρω αν η απόφαση αυτή είναι με ξένη καθοδήγηση. Δεν έχω καταλάβει ακόμη τί άλλο μπορεί να εξυπηρετεί. Οι επόμενες ώρες θα το φανερώσουν, φαντάζομαι.

Και κάτι τελευταίο στις σύντομες αυτές σκέψεις μου. Θα αναπαράγω κάτι που έγραψε ένας φίλος μου στο facebook: θα ήθελα να έβλεπα από όλους τους φίλους, γνωστούς, συνομιλητές να δείχνουν την ίδια ευαισθησία καθημερινά που απολύονται περί τους 900 υπαλλήλους από της ιδιωτικές επιχειρήσεις. 

Ιερείς και ταξιτζήδες

Αποφάσισα να γράψω για τις δυο cult φάρες της ελληνικής κοινωνίας. Όχι για δυσφήμιση, αυτό το κάνουν από μόνοι τους. Αλλά γιατί μου χαλάνε την καθημερινότητα μου. Εννοείται πως τα κάτωθι έχουν και εξαιρέσεις, δεν θα αναφερθώ σε αυτές. Είναι τόσο λίγες, που γίνονται είδηση από μόνες τους. Ενδεικτικά, λοιπόν, αναφέρω:

Παπάδες είναι:

• αυτοί που θα τσεκάρουν το μήνυμα στο κινητό την ώρα που ψάλλουν επιμνημόσυνη δέηση. 
• αυτοί που όταν τελειώνουν το τρισάγιο πάνω από τον τάφο, κοιτάνε τον συγγενή στα χέρια 
• αυτοί που όταν πας να κανονίσεις μία τελετή στην εκκλησία, θα σου αναφέρουν πρώτα το κόστος και μετά τα υπόλοιπα. ("Ναι μωρέ, φέρε κι ένα στάρι, κάνα πρόσφορο" κλπ)
• αυτοί που πιστεύουν πως κάνουν επάγγελμα και όχι λειτούργημα
• αυτοί που από τον οβολό των πιστών κάνουν ανακαίνιση στον ναό. Φτιάχνουν και μεγαλύτερο πλακόστρωτο μπροστά από τα σκαλιά για να κάθονται οι φτωχοί
• αυτοί που η ενορία τους έχει περιουσία, αλλά κάνουν κήρυγμα για να αγαπάμε τον πλησίον μας και να τον βοηθάμε. Πρώτος διδάξας, και καλά. 
• αυτοί που έδιωξαν πολλούς από εμάς από την Εκκλησία, να τα λέμε αυτά.

Ταρίφες είναι:

• αυτοί που έρχονται από την αριστερή λωρίδα και μπαίνουν σφήνα στην δεξιά για να πατήσουν απότομα φρένο και να πάρουν πελάτη
• αυτοί που όταν δεν έχουν πελάτη, πάνε σαν σκοτωμένοι και μόλις βρουν πελάτη κάνουν ρομαντζάδα πίσω από λεωφορεία, τρόλεϊ κλπ
• αυτοί που δεν σε ρωτάνε αν θες να πάρουν κι άλλη κούρσα. Αποφασίζομεν και διατάσσομεν. 
• αυτοί που οι εξατμίσεις τους βγάζουν. Καημό το έχω να δω ένα τροχονόμο να τους γράφει!
• αυτοί στα αμάξια των οποίων μπορείς να βρεις από σκόνη μέχρι πεταμένα μπλουζάκια
• αυτοί που χρεώνουν ό,τι να'ναι
• αυτοί που το καλοκαίρι δεν ανάβουν κλιματισμό για να μην κάψουν πετρέλαιο. Ψόφα πελάτη από την ζέστη και από την μπόχα του!
• αυτοί που η αγένεια είναι η πρώτη φύση τους
• αυτοί που οδηγούν σε 2 λωρίδες, μέχρι να αποφασίσουν ποιά τους αρέσει περισσότερο

Πωπω! Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο! Ατελείωτος ο κατάλογος, αλλά κουράστηκα. Με κουράζουν πλέον και στην σκέψη...

Αν (review)

Έκατσα χτες και είδα το "Αν" του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Πριν ξεκινήσω να γράφω την άποψη μου για την ταινία, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τα εξής: έχω παρακολουθήσει αποσπασματικά σχεδόν όλες τις σειρές του Παπακαλιάτη. Ήμουν κι εγώ από αυτούς που τον κορόιδευαν για το παίξιμο του και για τις αντιγραφές του. Όμως, δεν μπορώ  να μην παραδεχτώ πως όλες οι δουλειές του ήταν καλές παραγωγές.

Έτσι και με το "Αν". Είναι μία πάρα πολύ καλή παραγωγή. Έχει ένα απλό σενάριο προσιτό στους πάντες, με πράγματα και σκέψεις πάνω στις οποίες όλοι έχουμε κατά καιρούς προβληματιστεί. Δεν χρειάζεται πολύ ψαγμένο σενάριο για να είναι ωραία μία ταινία. Απλά, καθημερινά, βατά.

Αυτό που μου άρεσε υπερβολικά ήταν η φωτογραφία. Ζεστά χρώματα, καλός φωτισμός. Πλάνα γεμάτα από Πλάκα. Όπως και σε όλες τις δουλειές του Παπακαλιάτη, η μουσική και τα τραγούδια είναι διαλεγμένα ένα κι ένα! Δεσπόζει στους τίτλους τέλους η κομματάρα της Γαλάνη!

Σε ό,τι αφορά τους ηθοποιούς, εξαιρουμένου του Παπακαλιάτη (ηθοποιό δεν τον λες), όλοι οι υπόλοιποι είναι αξιοπρεπέστατοι. Και η Καλογήρου που έχει μεγαλύτερο ρόλο, αλλά και οι υπόλοιποι με τους μικρότερους. Παίξιμο χωρίς υπερβολές και φανφάρες. 

Φυσικά έχει κλέψει πολλά ο Παπακαλιάτης. Και από Sliding Doors και από One Day και από πολλά ακόμη. Ε και; δίνουμε τόση σημασία στο τί κλέβει και χάνουμε το δάσος που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι μία ωραία ταινία που παρακολουθείται ευχάριστα, έχει ρυθμό, δεν κουράζει και σε περιπτώσεις προβληματίζει. Και έχει πολλές συγκινητικές στιγμές. Όποιος την δει, να με θυμηθεί στην σκηνή με το σκυλί.

Χαλαρώστε, λοιπόν, με την κριτική και δείτε την. Σκεφθείτε ότι κάποιοι από εσάς είδαν τον "Κυνόδοντα" ή άλλες ταινίες-βγάζω τα ψυχολογικά μου στο πανί-Ελλήνων σκηνοθετών που έφτιαξαν μία μαλακία για να πάρουν την επιδότηση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Ε, δείτε και κάτι πιο ανάλαφρο...έτσι, για αλλαγή.

Ένας άλλος Θεός

Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει δύναμη. Και Αυτός μου έδωσε δυσκολίες να τις ξεπεράσω.

Του ζήτησα σοφία και αυτός μου έδωσε προβλήματα να μάθω να λύνω.

Του ζήτησα οικονομική άνεση και αυτός μου έδωσε νου και ικανότητα να δουλεύω.

Του ζήτησα θάρρος και αυτός μου έδωσε κινδύνους να ξεπερνώ.

Του ζήτησα αγάπη και Αυτός μου έδωσε προβληματικά άτομα να βοηθώ.

Του ζήτησα χάρες και Αυτός μου έδωσε ευκαιρίες να εκμεταλλευτώ.


Από ό,τι ζήτησα, δεν πήρα τίποτα. Τίποτα από αυτά που ήθελα. 

Πήρα, όμως, τα πάντα. Αυτά που πραγματικά χρειαζόμουν.

101

Η ιδέα της συγκεκριμένης ανάρτησης προήλθε από το ανάλογο εγχείρημα που είχε κάνει πέρυσι ο Τόλης. Το βρήκα πολύ έξυπνη ιδέα καθώς δίνει μία ευκαιρία για επιπλέον εσωτερική αναζήτηση. Ακολουθούν, λοιπόν, τα 100+1 πράγματα για εμένα. Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος καθώς...(ξεκινάμε, λοιπόν)

1. Αγαπημένο μου άλμπουμ είναι το "101" των Depeche Mode
2. Είμαι ερωτευμένη με τον Τζέρεμι Άιρονς. Αλλά δεν το ξέρει. Ερωτεύομαι όλους τους άντρες με λεπτά χείλη.
3. Είμαι άρρωστο βαζελάκι χωρίς σωτηρία.
4. Ανήκω πολιτικά στον χώρο της δεξιάς. Όχι, όμως, όπως έχει καταντήσει.
5. Έχω περάσει κατάθλιψη, με τις κρίσεις πανικού και όλο το πακέτο, αλλά βγήκα νικήτρια.
6. Γεννήθηκα με έξι δάχτυλα στο αριστερό μου πόδι. Χρειάστηκαν 2 χειρουργεία για να κοπεί από την ρίζα το επιπλέον δαχτυλάκι. 
7. Όταν ήμουν μικρή είχα κόψει την γλώσσα μου περνώντας μπροστά από μία κούνια. Όμορφα χρόνια.
8. Είμαι, πλέον, ορφανό. Έχω έναν αδερφό μεγαλύτερό μου που υπεραγαπώ και θαυμάζω.
9. Οικογένεια μου, οι φίλοι μου.
10. Κάνω μπάνιο με σαπούνι γιατί πιστεύω πως με το αφρόλουτρο δεν καθαρίζεις. Ε όχι και υποχόνδρια!
11. Λατρεύω την ταχύτητα. Και αφού δεν μπόρεσα να γίνω πιλότος που ήταν ο διακαής μου πόθος, ρίχνω τα γκάζια με το αμάξι.
12. Μικρότερη έπαιζα ντραμς. Ένα ταλέντο χάθηκε.
13. Βαριέμαι την γυμναστική. Αλλά παίζω τένις, κάνω κολύμβηση, γιόγκα και με τον καλό καιρό βγαίνω βόλτα με το ποδήλατο μου.
14. Έχω 2 tattoo και σύντομα θα αυξηθούν.
15. Αν δεν με προλάβει κάποιο ατύχημα, θα πεθάνω από καρκίνο. Επιστημονικά αποδεδειγμένο. Δεν με αγχώνει αυτό. Να μην ταλαιπωρήσω όσους με αγαπούν φοβάμαι.
16. Είμαι Σκορπιός με ωροσκόπο Καρκίνο. Περαστικά σας.
17. Μ'αρέσει να κάνω τους άλλους να γελούν. Για να μην πω ότι το έχω αυτοσκοπό.
18. Μου πήρε καιρό να το συνειδητοποιήσω, αλλά τελικά έχω πολλή δύναμη μέσα μου
19. Ακούω όλα τα είδη της μουσικής και κάνω κέφι με όλα τα ακούσματα
20. Θέλω να πάρω το δίπλωμα της μηχανής. Για να σκοτωθώ με την βούλα.
21. Έχω κάνει bungee jumping. Εμπειρία.
22. Δεν χρωστάω πουθενά. Ανήκω σε μειονότητα.
23. Είμαι το χαρακτηριστικό παράδειγμα "όσο εξωστρεφής είναι ένας άνθρωπος, τόση μελαγχολία κρύβει μέσα του".
24. Είμαι αυτοκαταστροφική. Οι φίλοι μου λένε πως δεν αγαπάω πολύ τον εαυτό μου.
25. Έχω γίνει νονά! Του Δημήτρη. Του πέρασα την παλαβομάρα μου, νομίζω.
26. Έμαθα, με άσχημο τρόπο, να μην δίνω σημασία στα μικρά της ζωής. Σε αυτό συνέβαλε καταλυτικά ο θάνατος της μαμάς μου.
27. Χαμογελώ συνέχεια
28. Καπνίζω ακατάπαυστα. Και πίνω. Γενικώς.
29. Αγαπώ τον ύπνο. Κι εκείνος εμένα.
30. Ένα μήνα πριν πεθάνει η μαμά μου, μπήκε στην ζωή μου η Μπέλλα, ένα αδεσποτάκι που πλέον είναι το μικρό μου πουτανί!
31. Είμαι εθισμένη στην σοκολάτα. 
32. Μαγειρεύω από 12 χρονών. Πετυχημένα.
33. Δεν έχω πρόβλημα με καμία δουλειά του σπιτιού. Αλλά σιχαίνομαι το ξεσκόνισμα.
34. Θέλω να βλέπω παντού χρώματα. Το σπίτι μου είναι ουράνιο τόξο.
35. Στο σχολείο με φώναζαν τζουκ-μποξ γιατί τραγουδούσα συνέχεια. Ακόμη το κάνω.
36. Μου λένε πως είμαι ψηλή, αλλά από την στιγμή που δεν άγγιξα το 1.80 δεν θεωρώ τον εαυτό μου ψηλό.
37. Έχω ταξιδέψει μόνο Ευρώπη, αλλά έχω γυρίσει σχεδόν όλη την ηπειρωτική Ελλάδα. Έχω πολλά νησιά να επισκεφτώ.
38. Είμαι πολύ ζηλιάρα αλλά δεν το δείχνω. Όπως και πολλά άλλα άσχημα συναισθήματα δεν τα βγάζω προς τα έξω. Ταλαιπωρώ μόνο τον εαυτό μου, όχι και τους γύρω μου.
39. Είμαι πολύ δοτικός άνθρωπος. Χαλί να με πατήσεις. Αλλά αν μου κάνεις πουστιά, κρύψου. Δεν θες να σε βρω.
40. Για μένα η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται παγωμένο. Έχω υπομονή, αρκεί να σε πονέσω 1000 φορές περισσότερο απ'όσο με πόνεσες. 
41. Δεν συγχωρώ
42. Έμαθα τα ελαττώματα μου να τα κάνω προτερήματα.
43. Μου αρέσουν οι BMW. Όχι αυτοί που τις οδηγούν.
44. Τελείωσα την Φιλοσοφική, αλλά έκανα 10 χρόνια να πάρω το πτυχίο. Στο 2ο έτος παράτησα την σχολή και μετά μου την βάρεσε και σε 3 εξεταστικές πέρασα όλα τα μαθήματα. Αρρωστάκι.
45. Ζωγραφίζω και ασχολούμαι με χειροτεχνίες.
46. Είμαι gadgetάκιας. Αλλά δεν έχω λεφτά για να το υπερασπιστώ.
47. Η καλύτερη μου είναι να έρχονται φίλοι σπίτι και να αράζουμε. Το σπίτι μου είναι πάντα ανοιχτό.
48. Έρωτας Δημοτικού: Φίλιππος (με πεταχτό φιλί πίσω από την πόρτα). Έρωτας Γυμνασίου: Γιώργος. Πρώτο σεξ με Γιάννη. Τί θυμάσαι ρε γυναίκα;
49. Είμαι πολύ συντηρητική στο ντύσιμο. Πουθενά αλλού.
50. Αγαπώ τα λουλούδια. Δίνουν άλλη αίσθηση. Έχω 20 γλάστρες στο μπαλκόνι μου. Ζωντανές.
51. Ξέρω να μαζεύω χόρτα.
52. Όπως όλα τα κοριτσάκια, έτσι κι εγώ ήμουν ερωτευμένη με τον μπαμπά μου. Τον έχασα στα 25 μου.
53. Η γιαγιά μου με έμαθε να κεντάω. Είμαι προκομμένη.
54. Είμαι άτσαλη και κάνω ζημιές.
55. Είμαι 36 και ακόμη να βρεθεί άντρας να μου μαγειρέψει. Αίσχος! Καημό το έχω!
56. Είμαι βιβλιοφάγος. Δεν διαβάζω βιβλία. Τα καταπίνω. Ίσως η πιο αγαπημένη μου ασχολία. Τα θεωρώ, δε, το καλύτερο δώρο που μπορεί κάποιος να μου κάνει.
57. Συλλέγω πορσελάνινες κούκλες, γραμματόσημα και κουτάκια από σπίρτα. Λέω να ξεκινήσω και τα κουκλάκια momiji.
58. Μ'αρέσει να πηγαίνω στην παραλία του Ξυλοκάστρου και να χαζεύω την θάλασσα.
59. Ερωτεύομαι εύκολα, δένομαι δύσκολα.
60. Πηγαίνω συχνά στο γήπεδο. Και δεν μοιάζω με γυναίκα εκεί.
61. Γεννήθηκα για να φροντίζω αλλήλους.
62. Παίζω playstation φανατικά.
63. Είχα πολύ όμορφα παιδικά χρόνια και θα ευγνωμονώ πάντα τους γονείς μου για αυτό. Τί κρίμα που δεν πρόλαβα να τους το πω..
64. Είχα μία πολύχρονη σχέση. Έξι χρόνια, συγκεκριμένα. 
65. Δεν μετανιώνω για ό,τι έχω κάνει στην ζωή μου. Από όλους και όλα κάτι πήρα, κάτι έμαθα.
66. Βρίζω, πικάρω, ειρωνεύομαι
67. Θέλω mind games
68. Θεωρώ το φαγητό απόλαυση και όχι ανάγκη.
69. Θα ήθελα να είχα γνωρίσει από κοντά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Πολιτικός με αρχίδια.
70. Έχω μεθύσει μόνο μία φορά στην ζωή μου. Στα 17 μου. Και δεν θυμάμαι τίποτα. Έχω μόνο που τις περιγραφές των άλλων για τα κατορθώματά μου εκείνη την νύχτα.
71. Ζω τα πάντα με πάθος. Δεν βρίσκω άλλο νόημα.
72. Καμία τσάντα. Κανένα παπούτσι. Αγαπημένο γυναικείο αξεσουάρ, τα ρολόγια. Πρέπει να έχω καμιά 40αριά. Δεν τα έχω μετρήσει ποτέ μου.
73. Στις σχέσεις μου δίνω χώρο. Γι'αυτό προφανώς, γίνομαι αντικείμενο λατρείας και δύσκολα ξεκολλάνε. 
74. Μ'αρέσει το περπάτημα. 
75. Αγαπημένη ταινία: "When Harry met Sally"
76. Φίλοι και γνωστοί μου λένε ότι έχω ωραία φωνή όταν τραγουδάω. Όσες φορές έχω ακούσει την φωνή μου, έχω κάνει εμετό.
77. Δοκιμάζω τα πάντα.
78. Έχω γράψει κι εγώ σε παγκάκι "T+?=L.F.E."
79. Χορεύω. Συνέχεια. Και μόνη μου άμα λάχει.
80. Πιστεύω στην θρησκεία μας. Σιχαίνομαι τους παπάδες.
81. Έχω κρατήσει τα παιχνίδια μου (playmobil, lego, barbie κλπ) για να τα δείξω στα παιδιά μου.
82. Όταν μου αρέσει κάποιος, τον κολλάω λεκτικά στον τοίχο. Μιλάμε για άμυνες, όχι μαλακίες.
83. Έχω απίστευτο χιούμορ και παραείμαι έξυπνη. Αλλά χρησιμοποιώ το μυαλό μου σε λάθος σημεία.
84. Μ'αρέσουν οι ξένες γλώσσες. Ξέρω 4 και σύντομα θέλω να ξεκινήσω να μαθαίνω σέρβικα. Πιο πολύ απ'όλες τις γλώσσες, όμως, αγαπώ τα Ελληνικά.
85. Άνθρωποι μίζεροι, αρνητικοί και κακοπροαίρετοι δεν έχουν θέση στην ζωή μου.
86. Έχω σταματήσει να κλαίω εδώ και χρόνια. Εξαίρεση, πέρυσι όταν πέθανε η μαμά μου.
87. Δεν λυπάμαι για πράγματα που χαλάνε αλλά μπορούν να αντικατασταθούν.
88. Βαριέμαι εύκολα.
89. Όταν ήμουν πιτσιρίκα διάβαζα κρυφά "Βαβέλ" αλλά δεν καταλάβαινα και πολλά.
90. Προκαλώ την τύχη μου. Εκείνη, πάλι, όχι.
91. Παιδικός ήρωας: Λούκυ Λουκ
92. Έχω εμφανιστεί στην τηλεόραση στο "Τελευταίο θρανίο". (στιγμές που θέλω να ξεχάσω)
93. Έχω χώσει μπουνιά σε αγόρι στο σχολείο και του έβγαλα τους φακούς από τα μάτια. Καλά είναι.
94. Δεν έχω σπάσει ποτέ κόκκαλο. Αλλά στα χειρουργεία είμαι από μικρή.
95. Μου αρέσουν οι πάσης φύσεως κατασκευές.
96. Την παιδική μου αθωότητα στιγμάτισε η φωτογραφία της τεμαχισμένης Ζωής στο σαλόνι της εφημερίδας" Έθνος" (νομίζω)
97. Έχω ελαττώσει τα απωθημένα στην ζωή μου
98. θα ήθελα ο άντρας μου να είναι λίγο πιο δυνατός από εμένα. Συναισθηματικά εννοώ.
99. Έχω φάει πολύ ξύλο μικρή. Αυτό το χέρι της μάνας μου, ακόμη το θυμάμαι. Μία φορά την δικαιολόγησα μόνο.
100. Δεν θέλω να αλλάξω. Αγαπώ πολύ τον εαυτό μου, έτσι όπως ακριβώς είναι.
101. Αγαπώ τους άντρες. Πολύ, όμως.

Προσωπική ανασκόπηση 2012

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Ο μήνας ξεκίνησε με την απίστευτη γραφειοκρατία να σβήσεις κάποιον που πέθανε από παντού: ΙΚΑ, Εφορία, Τράπεζες κλπ. Χαρτιά, γνήσια υπογραφής, αποδεικτικά εγγυτέρων συγγενών και άπειρη αναλγησία. Οι φίλοι μου κάθε βράδι σπίτι μου να μου κάνουν παρέα. Έφτασα σε σημείο να τους ζητήσω να με αφήσουν ένα βράδι μόνη να κλάψω με την ησυχία μου.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Τα έσοδα λιγόστεψαν σε απελπιστικό βαθμό και η εύρεση εργασίας έγινε αυτοσκοπός. Κλειστές πόρτες παντού και το γνωστό τροπάρι "πολύ καλή, δεν μας κάνετε". Το πάρτυ μασκέ που διοργανώσαμε με τα φιλαράκια μου είχε απόλυτη επιτυχία. Οι βραδιές Buzz στο σπίτι μου έγιναν must. Πεθαίνει ο θείος μου, αδερφός της μαμάς μου. Από καρκίνο στο πάγκρεας, φυσικά. It runs in the family.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Η τύχη ήταν με το μέρος μου. Βρήκα δουλειά και κάπως ηρέμησα. Τρακαρισμένη που ξαναμπήκα στην αγορά εργασίας, αλλά ανακουφισμένη. Γιορτάσαμε δειλά τα 40 γενέθλια του αδερφού μου. Την επομένη κάναμε το 3μηνο μνημόσυνο της μαμάς. Χτύπησα και το 2ο τατουάζ μου: AMOR VINCIT OMNIA

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Ένα αδιάφορο Πάσχα πέρασε. Ο κολλητός μου χειρουργείται για καρκίνο σε χολή και συκώτι και βγαίνει νικητής. Η ζωή πάλι αλλάζει, αλλά βγαίνουμε και οι 2 πιο δυνατοί από αυτή την διαδικασία. 

ΜΑΙΟΣ

Γιορτάζουμε τα γενέθλια του κολλητού παρακολουθώντας τον τελικό της Eurovision. Όλο το παρεάκι μαζεμένο. Εκείνο τ βράδι αποφάσισα πως άνθρωποι με αρνητική αύρα δεν έχουν θέση στην ζωή μου.

ΙΟΥΝΙΟΣ

Τα πρώτα μπάνια ξεκίνησαν με ένα απολαυστικό τριήμερο με το καλύτερο παρεάκι στο εξοχικό. Γέλια, πολλά γέλια και όμορφες αναμνήσεις. Κάναμε και τα 6μηνα της μαμάς, ίδια θλίψη. Απολύεται ο αδερφός μου

ΙΟΥΛΙΟΣ

Τα μπάνια στην Κερατέα έχουν γίνει εκ των ουκ άνευ. Επιτέλους φέτος είδα την θάλασσα και από κοντά! Πάντα μαζί με τους καλούς μου φίλους.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΔΙΑΚΟΠΕΣ! Μετά από 2 χρόνια, έχω 3 ολόκληρες εβδομάδες να διακοπάρω. Τις εκμεταλλεύτηκα στο μέγιστο βαθμό με καλύτερη στιγμή τις 4 μέρες Εύβοια μαζί με τους κουμπάρους μου και το βαφτιστήρι μου! Στην ζωή μου μπήκε ένας νέος άνθρωπος που με γέμισε χαρά.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Τα κεφάλια μέσα. Γύρισα ανανεωμένη αλλά οι μικρές εξορμήσεις και τα μπάνια συνεχίστηκαν. Ναι, ναι είχαμε τα 9μηνα της μαμάς. Στάρι, νεκροταφείο, σκατά διάθεση για μία εβδομάδα.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Μήνας ανασύνταξης δυνάμεων. Η καλύτερη στιγμή, το φαγητό με τα ξαδέρφια μου στο σπίτι.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Ο μήνας των γενεθλίων μου, άρα εορταστικός μήνας! Πάρτυ, δώρα και πολλές βλακείες εκ μέρους μου. Ευτυχώς δεν τις πλήρωσα ακριβά. Οι φίλοι μου, η περιουσία μου. Χειμώνιασε αργά και αρχίσαμε να μαζευόμαστε στα σπίτια για φαγητό, ποτό, επιτραπέζια, αμπελοφιλοσοφίες.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Για άλλους μήνας γιορτών, για εμένα από την αρχή έως την 20η Δεκεμβρίου οι αναμνήσεις του 2011 στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου. Ήμουν στην τσίτα και ηρέμησα το απόγευμα μετά το ετήσιο μνημόσυνο. Ο αδερφός μου και οι φίλοι πάντα κοντά. Διασκεδάσαμε στην γιορτή μου και πέρασα όμορφες γιορτές, όπως σχεδόν τις ήθελα.

20 Δεκεμβρίου 2011. Ώρα 17:20

Όπως κάθε μέρα έτσι κι εκείνη ξεκινήσαμε με τον αδερφό μου την ίδια διαδρομή από τα Πατήσια για να καταλήξουμε στο Σισμανόγλειο. Κατεβήκαμε στο υπόγειο όπου είναι η εντατική και περιμέναμε μαζί με τους υπόλοιπους συγγενείς να μας φωνάξουν έναν-έναν για να δούμε τους δικούς μας ανθρώπους. 

Είχαμε φτάσει στην 72η μέρα νοσηλείας στην εντατική, οπότε η διαδικασία μας ήταν γνωστή.  Μας φώναζαν τέταρτους κατά σειρά, έμπαινε, συνήθως, πρώτος ο αδερφός μου και μετά εγώ. Φορούσαμε την ποδιά, μία μάσκα και βάζαμε αντισηπτικό στα χέρια. Και μετά πηγαίναμε στο δωμάτιο της μαμάς. 

Εκείνη την ημέρα μας φώναξαν πρώτους και μας είπε η νοσοκόμα να μπούμε μαζί. Αυτή η αλλαγή από τα συνηθισμένα μας έκοψε τα πόδια και καταλάβαμε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Όσο βάζαμε τις ποδιές μας είπε πως η κατάσταση της μαμάς χειροτέρεψε από τα ξημερώματα. Δεν θυμάμαι αν η γυναίκα μας είπε και κάτι άλλο, γιατί έτρεξα στο δωμάτιο της μαμάς. Είχαν ρίξει το κρεβάτι της να είναι στην ευθεία. 

Η καθημερινή της εικόνα σκληρή: σωληνάκια σε όλο το σώμα, καθετήρες, σωλήνας τραχειοστομίας, αναπνευστήρας, τα μαλλιά της αραιωμένα, ειδικά παπούτσια στα πόδια για τις κατακλύσεις, πρησμένη από τα φάρμακα, ταλαιπωρημένη όσο δεν παίρνει. Τα χεράκια της στο πλάι με μηχανήματα που ήλεγχαν παλμούς και οξυγόνο. Μόνο που αυτή την φορά ήταν μισοβυθισμένη. 

Τα ματάκια της μισόκλειστα. Θυμάμαι πως κάθε φορά που είχε ανοιχτά τα μάτια και μας αναγνώριζε πετούσαμε στα ουράνια. Όχι αυτή την φορά, όμως. Το σώμα της όλο είχε πρηστεί. Το πρόσωπο της ήταν κόκκινο. Το μηχάνημα που της έριχνε την ντοπαμίνη βάραγε δυνατά, δεν έπαιρνε άλλο. Ο αδερφός μου δεν άντεξε να μείνει πολύ. Έγω έμεινα μέχρι να με διώξουν. Της χάιδευα το πρόσωπο, τα λιγοστά μαλλιά, τα χέρια της, την αγκάλιαζα απαλά να μην την πονέσω. Ήρθε μέσα μία άλλη νοσοκόμα, κάθισε δίπλα μου, με πήρε αγκαλιά και μου είπε πως η μαμά μου έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά όλο αυτό τον καιρό και πρέπει να ξεκουραστεί, να πάει στον μπαμπά μου. Και να φροντίσω να φτιάξω την ζωή μου, για να με βλέπει από εκεί ψηλά και να με καμαρώνει. 

Γυρίσαμε σπίτι κομμάτια. Πήρα αγκαλιά την Μπέλλα και περίμενα να ξημερώσει η μέρα για να ξαναπάω στο νοσοκομείο και να μου πουν ότι ανέκαμψε και είναι καλύτερα. Το απόγευμα μιλούσα με την κουμπάρα μου στο τηλέφωνο όταν με πήρε ο αδερφός μου και μου είπε "Τζένη έρχομαι να σε πάρω". Δεν θυμάμαι πολλά. Θυμάμαι, όμως, ότι ούρλιαζα τόσο πολύ, μέχρι που έκλεισε ο λαιμός μου. Όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ζήτησα να δω την μαμά μου, αλλά μου είπαν "καλύτερα όχι, μην την δεις σε αυτή την κατάσταση". Εκεί τρελάθηκα.

Και εκεί  τελείωσαν όλα. Η επόμενη εικόνα είναι στην κηδεία. Ένα χρόνο μετά δεν μπορώ να θυμηθώ την μαμά μου να γελάει. Έχοντας βιώσει και τον θάνατο του μπαμπά μου, ξέρω πως αυτό θα πάρει καιρό. Αλλά ο πόνος του αποχωρισμού δεν περιγράφεται με λόγια.

Μαμά μου, αγαπημένη μου βασίλισσα, λείπεις από όλες τις στιγμές της ζωής μου. Άραγε μας βλέπετε εκεί που είστε; πονάτε; ή είστε καλά και χαμογελαστοί;

 

Enough with the klapsomouniassis

Άλλη μία φορά πήγα σε ντέρμπι μαζί με το παρεάκι μου και πέρασα σούπερ! Γίναμε μούσκεμα, κρυώναμε, αλλά είχαμε κέφια και δικαιωθήκαμε. Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός 2-2 σε έναν πολύ ωραίο αγώνα, που άφησε εμάς τα βαζελάκια ευχαριστημένους, αν και απογοητευμένους, γιατί-κατά γενική ομολογία-αξίζαμε την νίκη.

Καταρχάς είδαμε ένα πολύ ωραίο ματσάκι, με την μπάλα πάνω-κάτω, με φάσεις και χωρίς παρατράγουδα. Είδα έναν Παναθηναϊκό να παίζει μπάλα-επιτέλους-φέτος. Ωραίες εναλλαγές, passing game,  δημιουργία φάσεων, μια χαρά για το υλικό που έχει. Είδα ένα Μαυρία να κάνει άλωση στην δεξιά πλευρά και να ανακηρύσσεται, δικαίως, man of the match. Είδα ένα Ζέκα να τρέχει για 90' ασταμάτητα. Είδα ένα Βιτόλο να κόβει και να μαρκάρει. Είδα ένα Χριστοδουλόπουλο, απλά. Είδα, γενικώς, ένα ωραίο σύνολο που είχα καιρό να δω. 

Γυρίζω σπίτι, ακούω και διαβάζω τα σχόλια των γραφικών γαύρων: "σας αφήσαμε να παίξετε". Γιατί ρε φίλε; μπήκες στο κλίμα των γιορτών και είπες να κάνεις αγαθοεργία; γιατί δεν λες ότι σε είχαν κλείσει και δεν μπορούσες να παίξεις; άλλο αγώνα έβλεπες; 2 λάθη κάναμε, 2 γκολ βάλατε! Πόσο λίγος είσαι και πόσο άθλιο είναι να το λες αυτό για την ομάδα σου; παίζεις από την έναρξη του πρωταθλήματος χωρίς αντίπαλο, είσαι μπροστά κάτι χιλιόμετρα και κάθεσαι και λες αυτό; σοβαρέψου φίλε Ολυμπιακέ. Πολύ υποτιμητικό. Με τους παίκτες που καυχιέσαι ότι έχεις, θα έπρεπε να μας είχες ρίξει 4 και όχι να σου έχει κοπή η αναπνοή στα τελευταία 20'!

Και εν κατακλείδι: δεν χαρήκαμε με την ισοπαλία. Με το παιχνίδι της ομάδας μας χαρήκαμε. Δεν θα ασχοληθώ με το αν είχε έρθει ο Ρότσα πιο νωρίς, πώς θα παίζαμε τώρα μπάλα. Μην ξεχνάμε πως ο γέρος Φερέϊρα μας κράτησε πέρυσι. Αλλά σίγουρα ο Μπουμπλής δείχνει να ξέρει καλύτερα πως να εκμεταλλευτεί το δυναμικό που έχει. Και καλό είναι να δώσει ευκαιρίες σε όλα τα παιδιά από τα τσικό. Η κίνηση του Μαυρία στο κόρνερ που ξεσήκωσε τους οπαδούς, δείχνει παιδί με ψυχή που γουστάρει να παίζει μπαλίτσα. Σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι.

Αναμνήσεις ενός άλλου Δεκέμβρη

Θυμάμαι πως κι εκείνη την ημέρα, όπως και όλες όσες προηγήθηκαν-αλλά και όσες θα ακολουθούσαν-είχαμε πάρα πολλή δουλειά. Δεν φεύγαμε από το γραφείο πριν τα μεσάνυχτα. Στην τσίτα όλοι. Πολύ άγχος, πολύ τρέξιμο. Λίγο φαγητό, καθόλου ξεκούραση. 

Τα γραφεία μας έβλεπαν στην Λ.Αλεξάνδρας, χαμηλά, απέναντι από το Πεδίον Άρεως. Μετά τις 17.00 επικρατούσε ηρεμία και ακουγόντουσαν μόνο τα αυτοκίνητα. Είχε βραδιάσει όταν ξαφνικά ακούσαμε φασαρίες. Μετά ακούσαμε εκρήξεις. Μολότοφ. Τζάμια να σπάζουν. Ομαδικά συνθήματα με βροντερές φωνές. Πήγαμε κοντά στα παράθυρα να δούμε τί γίνεται. Η νύχτα είχε γίνει μέρα από τις φωτιές που άναβαν στα καταστήματα. Οι "αναρχικοί" ανέβαιναν σιγά-σιγά την Αλεξάνδρας και πέταγαν μολότοφ σε όλα τα μαγαζιά, επιχειρήσεις κλπ. 

Ήμασταν 5 άτομα μέσα στο κτίριο και ομολογώ πως αρχίσαμε να φοβόμαστε. "Πώς θα φύγουμε από εδώ;" ρωτούσαμε ο ένας τον άλλο. Είχαμε και πινακίδα πρόκληση στην είσοδο του κτιρίου. Την μία λέγαμε να σβήσουμε τα φώτα, για να μην φαινόμαστε μέσα. Από την άλλη, όμως, όσα μαγαζιά έκαιγαν, ήταν κλειστά εκείνη την ώρα, οπότε αποφασίσαμε να αφήσουμε τα φώτα ανοιχτά και ο Θεός βοηθός. Η πιο μικρή από τους συνεργάτες με ρωτούσε πώς θα πάμε στα σπίτια μας. Δεν ήξερα...

Χαζεύαμε για 2 ώρες περίπου τα δρώμενα στην λεωφόρο. Είχαμε σταματήσει την δουλειά, φυσικά, και ακούγαμε ραδιόφωνο για να μάθουμε τί ακριβώς γινόταν. Κάτσαμε και κάναμε δρομολόγια για τις πιθανές διεξόδους από την Αλεξάνδρας. Ο κάθε ένας πήρε την δική του διαδρομή και με φόβο βγήκαμε από το κτίριο. Η ατμόσφαιρα ήταν το λιγότερο αποπνικτική. Τελικά φτάσαμε περπατώντας στα σπίτι μας και με πολύ αγωνία, αν θα φάμε καμιά ξώφαλτση. 

Την επόμενη μέρα πήγαμε στο γραφείο. Η Αλεξάνδρας έμοιαζε με κρανίου τόπος, όπως αναμενόταν. Καταστροφές παντού. Σε περιουσίες ανθρώπων που δεν έφταιγαν. Καταστήματα, αυτοκίνητα, ακόμη και σπίτια! Σπασμένα τζάμια, μαυρίλα παντού, άθλια εικόνα. Το βράδι πάλι δουλεύαμε, πάλι τα ίδια. Φασαρίες, φωτιές, ταραχές. Για να μην τα πολυλογώ αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε για λίγες μέρες ακόμη, κι έμεινε στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδα ως τα Δεκεβριανά.

Εγώ δεν θυμάμαι κανένα Αλέξη, γιατί κανένα παιδί δεν θα προκαλούσε τόσο χάος. Μου έχει μείνει ο τρόμος στα μάτια όλων όσων έκαναν το λάθος να βρίσκονται εκεί γύρω. Μου έχει μείνει η απίστευτη καταστροφή της Αθήνας και η πανυγηρική επανάληψη της κάθε χρόνο. Το να διαλύεις την ζωή των άλλων, δεν είναι μνημόσυνο για ένα παιδί που σκοτώθηκε από ένα μπάτσο. Είναι μια αφορμή για να τα κάνεις μπάχαλο.